OSIEM LAT TEMU
Wesołych świąt! Kto był niegrzeczny?
Idealnie pasuje do twojej marki.
Zróbmy sobie zdjęcie.
-Kocham zdjęcia. -Hej!
Dobrze. Uśmiech!
Jeszcze jedno.
Hej, śliczna.
-Wódka z wodą sodową bez wody. -Dziękuję.
Drinki są darmowe, ale żarcie koszmarne.
Tatar z tuńczyka, kurczę.
Jeszcze kilka uścisków dłoni i się zmywamy.
Nie tak ostro, tygrysie. Chcę, żebyś był w formie.
W formie?
Brzmi obiecująco.
-Tak? -Tak.
Wesołych świąt!
Becca.
Nowy starszy dyrektor marketingu cyfrowego.
Tak. Skąd pan wie?
Mam swoje źródła.
A ty plakietkę.
Tak, słusznie.
To mój mąż Billy.
-Miło poznać. -Billy Rzeźnik.
Becca, zajmowałaś się moim przejęciem, prawda?
Tak.
-Widziałeś? -Podziwiałem.
-Dziękuję. -To ja dziękuję.
-Co przejęłaś? -Konto Vought na Twitterze.
Twoja błyskotliwa żona odwaliła całą robotę.
Dołączała moje zdjęcia, pisała moje tweety.
To było wybitne.
Czyli ludzie myśleli, że to ty,
a tak naprawdę to była Becca?
Trochę mylące, prawda?
Nie, Billy, robimy to, bo Ojczyznosław jest zajęty ratowaniem życia.
W porządku. Masz rację. To jest trochę nieuczciwe,
ale mam dwie lewe ręce do tych rzeczy,
zostawiam to więc ekspertom.
Chętnie bym z tobą pogadał
o zajęciu się resztą moich mediów społecznościowych.
-Poważnie? -Jak najbardziej.
Mój tata zawsze mawiał:
„Otaczaj się bystrzejszymi od siebie”.
Moja lepsza połowa próbuje zwrócić moją uwagę, ale może pogadamy jutro?
Świetnie. Dziękuję.
To ja dziękuję. Miło było cię poznać, stary.
Nawzajem.
Świetny akcent.
Jak on, kurwa, może paradować cały dzień w tym nieprzewiewnym skafandrze?
Jaja rozpłaszczone na nodze jak naleśniki...
Obiecałeś być grzeczny.
Spieprzajmy stąd.
-Tak? -Tak.
Nie wiedziałem, że jesteś taką wielbicielką cygar.
Po prostu...
Nigdy nie mam dość wielkich, obrzydliwych rulonów pozbawionego filtra tytoniu.
To wszystko jest bardzo miłe.
Ale... Jest jedno „ale”.
Dobra.
Ale... dlaczego zabrałeś mnie do hotelu?
Nie do siebie?
No, wiesz,
jasne, mój tata mógł ci uszykować trochę bułeczek à la pizza na po stosunku.
Uznałem jednak, że to będzie nieco mniej upokarzające.
W porządku.
Tak...
Bardzo przekonujące.
O co chodzi?
Po prostu...
Nigdy nie widziałam twojego domu, twojej pracy.
Jesteś bardzo tajemniczy.
To jest sexy, prawda?
Musisz zrozumieć, że mój tata
nic tylko sypał kiepskimi żartami i drogimi prezentami,
aż zniknął,
a wraz z nim wszystkie pieniądze.
Wiem, że taki nie jesteś, ale...
Muszę wiedzieć, że hotel to miła rzecz,
a nie czerwona flaga.
Rzuciłem pracę.
Przepraszam, powinienem ci powiedzieć.
Po Robin...
programowanie cudzych pilotów wydawało się trochę bezcelowe.
Jasne, możesz poznać mojego tatę, ale będziesz żałowała, że prosiłaś.
Czyli wszystko dobrze?
Świetnie.
Żadnych czerwonych flag.
CHŁOPAKI
Wiem, że nie jest tak elegancko jak w Nowym Jorku.
Ale bohater taki jak ty w takim miejscu jak Sandusky...
Wszyscy z naszego oddziału są wniebowzięci.
Mamy Cedar Point,
największy park rozrywki w całych Stanach.
Dzieli nas tylko kilka godzin drogi od Cleveland czy Toledo.
A jezioro Erie? Tutaj.
-O ile chcesz pływać. -No pewnie.
-Proszę. -Co to?
Twoja dniówka. Masz 75 dolarów dziennie.
Spożywczy? Przy tej samej ulicy.
Mam sobie gotować?
Jest też Dairy Queen.
Ci od deserów Blizzard?
Dokładnie.
A co z listą przestępców?
Myślę, że najlepsze, co mogę zrobić,
to zdobyć kilka punktów.
Nie ma wielu zbrodni w Sandusky.
Znaczy, to nie cholerne Akron.
Ale jeśli coś się wydarzy, zadzwonimy.
Zadzwonicie?
-Oczywiście. -Dobra.
GŁĘBSZY: PAMIĘTNIK
-To mnie wykańcza. -Chodź.
Kurde!
Mowy nie ma.
Potrzebujesz trzech tysięcy kalorii na godzinę albo zemdlejesz.
Nie dam rady z tym gównem.
To masz przesrane.
Słyszałeś lekarza.
Serce ci się powiększa, jaja kurczą,
a gęstość kości jest do dupy.
Ta cała Mieszanka V cię zabija.
Nawet nie mów tego na głos.
Nic o tym nie wiesz, jasne?
I nie chcę wiedzieć.
A ty skończyłeś. Koniec z wygłupami.
Widziałeś mój ostatni bieg?
Sioux City wystawiło szybszego biegacza ode mnie.
To nie otwieraj klubów i nie kręć reklam.
Koniec z tym gównem. Trenujemy.
-Wracamy do podstaw. -Nie ma powrotów w moim wieku.
Będę występował po jarmarkach i ścigał się z końmi jak Ben Johnson.
Ale będziesz żył.
-Cholera. Muszę lecieć. -Dokąd?
-Co się dzieje? -Stęskniłem się za wami.
Chciałem zobaczyć wasze uśmiechnięte buzie.
Siadaj, kolego.
I, prawdę powiedziawszy,
miałem wrażenie, że zalegamy ze szczerą rozmową,
małą wymianą zdań i może reprymendą.
Co to ma niby znaczyć?
To znaczy, że ostatnio
niektórzy z was byli...
trochę nie w porządku.
Nieodpowiedzialni.
Niesolidni.
Wręcz niedbali.
Nie ty, Mroczny. Ty byłeś na medal.
Ale reszta...
Mogę śmiało powiedzieć, że jestem rozczarowany.
Musimy być czujni.
Wróg szturmuje bramy.
Nie jesteśmy już nawet Siódemką.
Jesteśmy zredukowani do piątki. Padamy jak muchy.
Ale przynajmniej teraz wiem dlaczego.
Dlaczego...
To jakiś żart? Dlaczego jest tam Hughie?
Nie rozumiem. Kto to jest?
To jest Hugh Campbell.
On i Gwiezdna z sobą chodzą.
Jest też jednym z tych, którzy zabili Przejrzystego.
Zaraz, co?
I szantażowali Mesmera,
Ezekiela, Pazur i Bóg wie kogo jeszcze.
-Pazur? -Nie.
Nie. To jest chore.
Gwiezdna...
Kijem mnie nie zabijesz,
-ale słowami... -Nie.
Przepraszam. Ja nie...
Po prostu on nie jest...
-Dlaczego miałby to robić? -Dobre pytanie.
Pośpieszny, twoja kolej.
-Co? -O rany.
W tej twojej makówce dalej sieczka?
To może teraz?
Cholera.
-Znam tego gościa. -Przebiegłeś przez jego dziewczynę,
więc powinieneś.
Robin jakąś tam.
Teraz pamiętam.
Widziałem go przed drzwiami Pazur. Prowokował mnie.
-Pieprzysz się z tym facetem? -Dobra, pomału.
Nie wiem, co się dzieje,
ale Hughie nie jest zdolny do czegokolwiek w tym rodzaju.
To prawda.
To święta prawda. To tylko facet.
I to, sądząc z wyglądu, nieszczególny.
Ale wysłuchajcie mnie. A gdyby miał pomoc?
Powiedzmy, że ktoś... Czy ja wiem?
Pomógł mu dostać się do Ezekiela
-i pozbył się Głębokiego... -Nie.
Trzymaj te ręce przy sobie, panienko.
Siadaj.
No więc,
wiem, że chcesz zrobić z tej sprawy z Głębokim
coś w stylu Single Ladies Beyonce.
Władza, prawda?
Ale tak naprawdę
urzeczywistniłaś erotyczne sny wszystkich złoczyńców.
W Siódemce jest o dwóch mniej.
Nie mogę nie zauważyć, że wszystko zaczęło się,
odkąd do nas doszłaś.
Co każe mi się zastanawiać, które z nas jest następne.
Ty dziwko.
-Ja nic nie zrobiłam! -Dość!
Jesteśmy innym gatunkiem.
Świecimy złotym światłem opatrzności.
A ty pomagałaś tym jebanym glinianym ludzikom
-wystąpić przeciwko nam. -Nie.
Zamknij tę gębę, moja panno.
Gdybyś była na moim miejscu,
co byś z sobą zrobiła?
Ojczyznosławie, wystarczy.
Masz coś do dodania, Maeve?
Ona nie wiedziała.
Cóż, cuchnie adrenaliną,
a jej serce zapyla jak króliczek.
Jedyną jej winą jest bycie cholernie głupią.
Ewidentnie zadurzyła się w tym całym Hugh Campbellu.
On wyciąga z niej informacje.
Więc odpuść, zostaw ją w spokoju.
Gwiezdna, musisz być wyjątkowa.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio Maeve przejęła się...
Cóż, tak naprawdę kimkolwiek.
A jeśli powiem „nie”?
Daj spokój.
Załatwię to.
To przecież my.
Pamiętasz?
Nie mów, że nigdy nic dla ciebie nie robię.
Dobrze.
Chcesz ją, to ją masz. Od teraz za nią odpowiadasz.
Mam nadzieję, że się co do niej nie mylisz. Dla dobra was obu.
Klasa jest wolna.
Spójrz na to. Nie.
Nie mieszasz, przekładasz.
W ten sposób.
Dzięki temu są puszyste.
Proszę.
Ona chce widzieć, gdzie byłeś.
To cholernie dobre pytanie.
-Możemy pogadać? -Właśnie to robimy.
Nie, znaczy...
Tu nie ma żadnych sekretów, synu. Wykrztuś to.
Nie bądź dupkiem. Pogadaj z chłopakiem.
Hughie nie ma nic przeciw temu, prawda?
Dobra, świetnie.
Chyba nie mogę tego dalej robić.
Czego?
Tego.
Znaczy, Vought, ta sprawa z Kimiko...
To okropne i musicie to powstrzymać,
-ale ja nie mogę. -Jasne.
Ty chcesz się tylko wyluzować, wypić kilka drinków
i dać nam odwalić całą robotę?
Żyłem dotąd bez oglądania zgonów rodem z horroru,
a teraz doszedłem już do jakichś sześciu. Wystarczy.
Proszę cię, jesteś mordercą.
Jak my.
Przestań może pieprzyć
i powiedz nam, o co naprawdę chodzi.
-Tak? -Dobra.
-O Annie. -Kurwa.
Chodzi o Annie.
Wreszcie.
Wymykał się, żeby się z nią rżnąć w Lincoln Grand.
Śledziłeś mnie?
-Jakbyś dał mi wybór. -Ona nie wie.
Nic jej nie powiem.
-My tylko... -Tylko co?
Spieprzycie w jakieś ładne miejsce
i spłodzisz kilka bobasów?
-Nie wiem! -Nie wiesz!
Bo myślisz tylko kutasem.
Mylisz się co do niej.
Ta dziwka z tobą pogrywa.
Jesteś ślepy, jeśli tego nie widzisz.
Lepiej być wiernym zmarłej,
której jest to obojętne.
To ci pasuje?
-Cześć, tato. -Cześć, Hughie.
Dawno nie rozmawialiśmy.
Dużo o tobie myślałem ostatnio.
Kto mówi?
Myślałem, że poznasz mój głos,
skoro tak długo masz obsesję na moim punkcie.
Przywitaj się z synem, tato.
Hughie, co on tu robi? Mówi, że masz jakieś kłopoty.
Tato, nic ci nie jest?
Nic mu nie jest. Zaraz będzie Remington Steele.
Pośpieszny, posłuchaj...
Cholera. Jeśli on jest spalony, to mam przesrane!
To facet na socjalu. Jest niegroźny. Puść go.
U mnie spalone. Mają mnie.
-Mój Boże. -Rusz dupę i bądź tu za 20 minut
albo zrobię z niego piniatę, jasne?
Jak z twojej dziewczyny.
-Rozumiem. -Hughie, bądź sam.
Jeśli wyczuję choćby ślad któregoś z twoich durnych kumpli...
Rozumiem.
Moje rachunki bankowe są zablokowane i oflagowane.
Monique, jak to odsłuchasz,
wyjdź natychmiast z domu, przyczaj się i dzwoń do mnie.
Mam nadzieję, że była tego warta.
To nie Annie. Ona nie wie...
Nieważne. Załatwię ją.
Tylko spróbuj!
Chwila. Ona nie wie. To nie ona.
Nigdy mnie nie widziała.
Ani razu, nigdy. Więc dlaczego jestem spalony?
Mesmer.
Jebani debile musieliście iść do Mesmera. Kurwa!
Dziękuję.
To nie było mądre, że z nią spałeś.
-Hughie. -Tato.
On się dziwnie zachowuje. Jest bardzo nerwowy.
Gdzie on jest?
Nie wiem, on...
Tutaj, stary.
Patrz, co mam.
POŚPIESZNY
Specjalna edycja Comic-Con z 2016?
Ile tego było, kilkaset egzemplarzy?
Uwaga! Nadchodzi Pośpieszny.
Byłeś fanem!
I to nie amatorem. Byłeś superfanem 99.
Przepraszam pana, o co tu chodzi?
-Zamknij się. -Tato,
będzie dobrze. Przyszedłem sam.
Puść go.
Sam?
Naprawdę jesteś sam. Następnym razem... Nie będzie następnego razu,
ale następnym razem miej choć kilka kart w rękawie.
Dobrze. Mówisz o czymś takim?
Może trochę paliwa?
Co to?
Nie wiem, co to jest.
Nie? Jest ci więc obojętne, co z tym zrobię.
-Nie! Kurwa! -Co?
-Pogięło cię? -Mam większą ilość.
Mam dużą dawkę ukrytą gdzie indziej.
Puść go, dam ci to, potem zrobisz ze mną, co zechcesz.
Powiedz, co lepsze? Sam kop
czy świadomość, że póki bierzesz, będziesz najszybszy?
Jak czegoś spróbujesz, będę przy drogim tatuśku w milisekundę.
Tato, czas iść.
Nie bez ciebie.
Będę tuż za tobą.
Nie zostawię cię z nim. Jesteś tylko dzieciakiem. Moim dzieciakiem.
Tato!
Nic mi nie będzie.
Panuję nad tym.
Idź.
Dobra, gdzie to jest?
To gówno musi być niezłe,
jeśli warto dla niego rozwalić człowieka.
O mój Boże, chłopie. To był wypadek! Gdzie, kurwa, jest V?
Ten wypadek miał imię.
A co z Pazur?
Ona też miała imię! Charlotte!
Jedyna dobra rzecz w moim życiu odeszła!
Zabiłem twoją dziewczynę, więc ty zabiłeś moją?
Nie zabiłem twojej dziewczyny.
Wykorzystałeś ją!
Naraziłeś na niebezpieczeństwo, a potem wyrzuciłeś,
jakby była śmieciem!
Jak miałoby się to nie zaczynać od ciebie?
Jedyna różnica między nami jest taka, że ja popełniłem błąd.
To, co ty zrobiłeś, było z premedytacją!
Kto jest gorszy?
Ty suko!
Wiesz, masz rację. Głupio byłoby przyjść samemu.
Monique, tu już nie jest bezpiecznie. Musimy iść.
Przysiągłeś mnie i Jezusowi Chrystusowi, że skończyłeś z Billym Rzeźnikiem.
Wiem. Wszystko, czego on się tknie, zmienia się w zgliszcza.
Nie winię jego.
Zdawało mi się, że jesteś dorosły.
To moja wina.
Ale teraz nie pora na to.
Naraziłeś nas na niebezpieczeństwo.
-Monique, ja... -Tatuś!
Hej, skarbie, chodź tu. Przytul się.
Co robiłaś?
Rysowałam ci obrazek.
Tak? Mogę zobaczyć?
O rany, to jest śliczne.
Dziękuję, skarbie.
Janine, słonko, tatuś zabierze nas na nocną wyprawę.
Pomożesz mamusi spakować zabawki?
-Dobrze. -Mamy mało czasu,
nie zdążymy spakować zabawek. Musimy iść.
Wiedziałam, że zagłosuje pan zgodnie z sumieniem, senatorze.
Dziękuję.
Do widzenia.
Jeszcze trzy głosy.
A gość od budżetów mówił,
że Pentagon wykłada 35 miliardów, lekko licząc.
Stawia nas to przed Lockheedem.
Wspaniale. Fantastycznie!
Edgar musi być zachwycony.
Walić Edgara.
My tego dokonaliśmy. Ty i ja. Tu chodzi o nas.
Pamiętasz tę dziewczynę z marketingu?
Ashley? Przepraszam, musiałam ją zwolnić, ona...
Nie. Siedem, osiem lat temu. Beccę.
-Beccę. -Tak.
Beccę Rzeźnik.
Właśnie.
Tak, ją.
Co z nią?
Zaginęła.
Jak to „zaginęła”?
Zaginęła w sensie „zaginiona, uznana za zmarłą”.
Tak. Czytałem jej akta. Gliny sądzą, że to było samobójstwo.
Wygląda na to, że jej mąż... Nieźle się wściekł.
William Rzeźnik.
Powinnam znać jego nazwisko?
Nie. Nie jakoś szczególnie,
ale zastanawiałem się, czy wiesz, co się z nią stało.
Nie, myślałam, że odeszła.
Tak sobie?
Jest jakiś szczególny powód, dla którego zadajesz te pytania?
Nie. Pytam z ciekawości.
To interesujące. Znaczy...
Tak, to naprawdę smutne.
Nawet bardzo.
Pomyślałam, że może namówię Marię, żeby została z dzieckiem do późna,
a my zamówimy sobie coś na wynos
i nadrobimy zaległości. Tylko we dwoje.
Brzmi wspaniale.
Ale idź być mamusią.
Mówię ci, będzie ci się tu podobało.
Lubisz kolejki górskie?
Wolę parki wodne.
W Cedar Point jest to i to.
Ty pierwszy.
Większość lasek lubi ten strój.
Nie jestem jak większość.
To prawda, co mówią?
No, skarbie. Mam cię tu na żywo.
Muszę to zobaczyć. Proszę.
Nie wyglądam jak inni.
I na to liczę.
Dobrze.
Rany, ale skrzela! Boże, ale odjazd.
Moglibyśmy...
Delikatnie.
One są czułe. Boże! Dobra, to boli.
Przestań.
-Przestań. -To tylko mały paluszek.
Nie, mówię, że boli.
Słuchaj. Chyba powinnaś już iść.
Nigdzie nie idę, ty mały popieprzony cudaku.
Kładź się.
Powiedziałam, kładź się!
O Boże.
-Boże... -Podoba ci się?
Ty mały popieprzony cudaku.
Lubisz, jak ci grzebią w skrzelach?
Boże!
Aż tak cię przypiliło?
Skąd ty...
Przyczepiłem ci wtedy małą pluskwę w tej twojej żałosnej norze.
Wiesz co, pierdol się.
Nie. Co miałem robić. To był Ojczyznosław.
Rozmawiaj ze mną.
Czekaj. Nie! Mogę ci pomóc!
Becca?
Twoja żona zaginęła?
Mogę ci pomóc ją znaleźć.
Proszę, mam córkę! Nie!
Niczego nie chcę, spadaj.
Jestem tu z powodu pańskiej żony.
To było chyba kilka dni po tym, jak poznał pan Ojczyznosława na przyjęciu.
Była z nim sam na sam przez trzy godziny.
Wkrótce potem Rebecca zaginęła i się nie odnalazła.
Sądzę, że Ojczyznosław był w to wmieszany w taki czy inny sposób.
Ojczyznosław?
Przecież to superbohater.
Nie uwierzyłby pan, do czego są zdolni.
Kim pani jest, do cholery?
Nazywam się Mallory.
Jestem kimś, kto pomoże panu wziąć rewanż.
ROZMOWA PRZYCHODZĄCA - HUGHIE KOMÓRKA
Kto dzwoni?
Nikt.
Posłuchaj, gdybyś...
Gdybyś chciała pogadać,
mogłybyśmy...
Nie.
Ale może nalałabyś jednego dla mnie?
Też kiedyś kogoś miałam.
Myślałam o wyjechaniu, założeniu rodziny.
I co się stało?
Każdy zawsze pyta
o nasze szczególne słabości.
Promieniowanie gamma, sztylety z żelaza,
a może jakiś kretyński drobiazg?
Prawda jest taka, że mamy tę samą słabość co wszyscy.
Są nią ludzie.
Ludzie, na których nam zależy.
Radzę ci, odetnij się od nich.
Dla twojego i ich dobra.
Tylko wtedy jesteś naprawdę kuloodporna.
Co tam, stary? Jak tu trafiłeś?
Nie musisz mi mówić. Ja też.
Co mówisz?
Czekaj, nie myśl o tym.
To naprawdę nic takiego.
Wyciągnę cię stąd. Trzymaj się.
-Przepraszam pana. -Tak?
Mogę wziąć jednego homara z sobą?
-Jasne. -Dzięki.
Zaraz, nie tego. Ten. O niego mi chodzi.
Czekaj.
Larry, potrzebne mi tylko bezpieczne miejsce na kilka nocy.
Nie, czekaj.
Cześć, dodzwoniłeś się do Annie. Nie mogę teraz...
Kurczę.
To jest Hughie, skarbie.
Jest do ciebie podobna.
Nie. Ona jest ładna. Prawda, skarbie?
Panie Campbell.
Tak.
Miło pana poznać. Billy Rzeźnik.
Hugh Campbell.
Ma pan świetnego chłopaka.
Tak, jest mój.
No, no, co my tu mamy?
Jak masz na imię, słonko? Możesz do mnie mówić wujek Billy.
On nie jest twoim wujkiem, kotku.
-Jest dla ciebie nikim. -Monique.
Miło cię widzieć.
Cześć, dodzwoniłeś się do Annie. Nie mogę teraz odebrać...
Co ona robi?
W porządku.
Ta orientalna panna nie mówi?
Azjatka.
Masz rację, Azjatka.
Myślę, że nie mówi.
Tato, bardzo mi przykro. Przepraszam cię za wszystko.
Nie, nie przepraszaj.
Spójrz tylko. Walczysz o swoje.
Rany.
Stchórzyła, tak?
Co?
Mówiłeś, że Rayner stchórzyła.
Tak powiedziałem.
Wiesz, co ja podejrzewam? Myślę, że Rayner była bardzo zainteresowana.
Tylko nie dała ci głowy Ojczyznosława na talerzu,
a ty się wycofałeś. Jak mi idzie?
Nie, brachu. Bardzo słabo.
Gówno prawda.
Zawziąłeś się na Ojczyznosława.
Nie pozwolisz, by coś stanęło ci na drodze.
Nawet twoi przyjaciele.
Obiecałeś mi, że teraz będzie inaczej. Wręcz mi przysiągłeś.
A jest gorzej.
Powtórzy się to, co spotkało rodzinę Mallory.
Tyle że teraz to będzie moja rodzina.
A jeśli im się coś stanie, Rzeźnik...
Nie wiem, co zaszło między tobą a Rayner
ani jak się to tak spieprzyło, ale proszę, zadzwoń do niej.
Proszę.
Tak. Dobre pieski.
Doktorze Vogelbaum.
Niespodzianka.
Pomyślałem, że do pana wpadnę.
Dobrze pan wygląda.
Ile to już czasu, John?
Dostatecznie dużo, by nikt do mnie nie mówił John.
A to co?
Pańskie psy?
Nie, ja tylko je rozmnażam. To niemiecki retriever.
Staram się nie przywiązywać do swoich obiektów.
To prawda.
Emerytura panu służy.
Gdybym miał do wyboru to albo 80 godzin tygodniowo w labie?
Wybiorę lab bez wahania.
Kontaktuje się pan czasem z dawną paczką z Vought?
Pozwolisz, że to sobie odpuścimy?
To znaczy?
Zabawę w kotka i myszkę.
Chcesz usłyszeć o Rebecce Rzeźnik.
Poszedłeś do Stillwell,
bo wiedziałeś, że wywołasz efekt domina.
Doprowadziło to do mnie.
Zatem po prostu pytaj.
Będę szczery.
To byłoby coś nowego.
Osiem lat temu Stillwell postawiła przede mną ciekawe wyzwanie.
Rebecca Rzeźnik przyszła do niej
w zupełnie bezprecedensowym stanie.
Jakim stanie?
Była w ciąży.
Z twoim dzieckiem.
W ciąży?
Ale ja myślałem, że nie mogę...
Ja też. Natura jest najwyraźniej wytrwała.
Płód rozwijał się nienaturalnie szybko.
Powiedzieliśmy jej, że przyjmiemy poród w bezpiecznym miejscu,
ale miała podpisać klauzulę poufności. Nie mogła o tym mówić.
Nawet mężowi.
Wyobrażasz sobie rozmiary potencjalnego skandalu.
Poród był trudny.
Dziecko wydarło się z niej na świat.
Nikt nie przeżyłby takiej utraty krwi.
Zmarła na stole.
A dziecko?
Żyło całe dziesięć sekund. Utopiło się w krwi swojej matki.
Czy to był chłopiec?
Czy to ma znaczenie?
Dlaczego mi nie powiedzieliście?
Żeby cię chronić. Dla Vought to zawsze cel numer jeden, prawda?
Chronić najcenniejsze aktywa.
Dlaczego mówi mi pan to teraz?
Nie rozumiesz.
Krzyżując rasy psów,
jeśli wybierzesz właściwe geny,
stworzysz coś doskonałego.
Ale choćby były nie wiem jak doskonałe, to nie wystarczy.
Gdy wychowuję obiekty bez matek, stają się gwałtowne,
agresywne, wręcz nienawistne.
Powinieneś dorastać w domu, z rodziną, która cię kocha,
nie w zimnym labie z lekarzami.
A jednak skończyło się świetnie.
Kiedy myślę o tym, co ci to zrobiło, co teraz ty możesz zrobić innym...
Przepraszam.
Nie chcę pańskich zasranych przeprosin.
To wszystko moja wina.
Czego pan chce?
Czego?
Chce pan przebaczenia?
Teraz?
Po tym, jak mnie pan hodował jak szczura laboratoryjnego?
Nie.
O wiele na to za późno.
Niczego od ciebie nie chcę, John.
Jestem tylko starym człowiekiem myślącym o swoich błędach.
Jestem największym superbohaterem świata.
Jesteś moją największą porażką.
Cześć, dodzwoniłeś się do Annie. Nie mogę teraz odebrać, ale...
Rzeźnik.
Jasna cholera, spokojnie.
Dobra. Spokojnie, chłopaki.
-Cyc. -Pani dyrektor.
Twoim bliskim nic nie będzie. Daję ci słowo.
Dziękuję.
Zadzwoniłeś.
Jednak jesteś człowiekiem.
Nie dajmy się ponieść.
Dzięki, stary.
Proszę panią tutaj.
Monique, przepraszam.
Nie chcę cię więcej widzieć, Marvin.
Chodź, skarbie.
Tatuś cię kocha.
Będziesz bezpieczna z mamusią, tak?
-Dbaj o siebie. -Dobrze.
Bez Ojczyznosława?
Bez Ojczyznosława. Taka była umowa.
Cała reszta jest w porządku. Chcesz czy nie?
ROZMOWA PRZYCHODZĄCA - ANNIE
Annie, wszystko dobrze?
Muszę się z tobą zobaczyć.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Musisz to wyjaśnić, Hughie.
Musisz sprawić, że to nabierze sensu. Tylko ty i ja.
Jesteś mi to winien.
Przepraszam, chyba nie nadążam.
Pani i pani korporacja macie przesrane.
Jednoznacznie, jednostronnie przesrane.
Jak teraz? Trochę jaśniej?
Od pół wieku
karmiliście Amerykanów gadką o tym,
że wasi superbohaterowie są wybrani przez Boga.
Znaczy, rozumiem.
Pakowanie nielegalnych narkotyków w dzieci
już aż tak dobrze nie brzmi.
A to jeszcze nie najgorsze.
Co jej zrobiliście i dlaczego?
Nigdy w życiu jej nie widziałam.
Czego chcecie?
Na początek żadnych superbohaterów w amerykańskich siłach zbrojnych.
Ustawa jest już w Kongresie.
Głosowanie odbędzie się lada dzień.
A pani ją wycofa.
Zmiana kierunków rozwoju firmy...
Mam w dupie jak, ale to wycofacie.
Wrócimy do stanu,
w którym to my jesteśmy rządem i armią,
a wy tylko dupkami biegającymi w pelerynach.
A jeśli odmówię?
Ujawnimy to.
Korupcja stulecia.
Akcje Vought spadną do zera. Zaczną się cywilne pozwy, postępowania karne.
A pani zbankrutuje i zastąpi ten uroczy kostiumik
ślicznym pomarańczowym ubrankiem na jakieś od 15 do 30 lat.
Pani Rayner.
Dziękuję, Michaela.
Skończyłyśmy.
To nic złego, mam nadzieję.
Powie mi ktoś, co się tu, u diabła, dzieje?
Jakieś 12 minut temu Navy SEALs zdjęli Abu Ressama
jakieś 80 km od Damaszku.
Zgodnie z planem. W czym problem?
Patrz.
Idź na czwartą. Jest dwoje.
Pokaż. Stop.
To nasz cel.
Wal.
Super. Kutas odpowiedzialny za lot 37 nie żyje.
Co mi umyka?
Zaczekaj.
Do środka.
Patrz teraz.
Mamy ruch! Na glebę!
Na glebę!
Na glebę, skurwysynu! Nawet nie drgnij!
Na ziemię!
-Co tam jest napisane? -Naqib.
Stój, skurwielu! Zabić go!
To nie wszystko.
Jak ten skurwysyn to przeżył?
Naqib znaczy Kapitan. Sądzimy, że to jego ksywa jako supka.
Chcesz mi powiedzieć,
że mają supka terrorystę?
-Słuchaj, Annie, ja... -Czy zabiłeś Przejrzystego?
To nie takie proste.
Nie wykorzystywałeś mnie, żeby się zemścić na Pośpiesznym?
-Jesteś mordercą. -Nie mieliśmy wyboru.
Zawsze jest wybór.
Czekaj, co robisz?
Doprowadzam cię.
-Nie, Annie, zaczekaj! -Na policję!
Potraktują cię lepiej niż Siódemka.
Wysłuchaj mnie.
Wiem, że to jest posrane.
Byłeś tą jedną rzeczą, Hughie.
Tylko na ciebie mogłam liczyć.
To nadal ja. Znasz mnie.
Nie znam cię. Nigdy nie znałam.
Jak mnie zatrzymasz, do zachodu słońca będę martwy.
Nie. Vought będzie chciał wytoczyć ci długi proces.
Będzie duży rozgłos. Gość, który zabił Przejrzystego.
Nie chodzi o Przejrzystego.
Tu chodzi o Mieszankę V.
Mieszankę V?
To narkotyk.
On...
daje supkom ich moce.
Vought zrobi wszystko, by to zatuszować.
Nie. O czym ty mówisz?
My się tacy urodziliśmy.
Przykro mi.
Annie! Uważaj!
Zwiewaj, Hughie!
Tak mi przykro.
Odsuń się od niej, kurwa!
Co ci strzeliło do łba?
-Nie prosiłem o pomoc. -Tak.
Widziałem, jak sobie radziłeś.