Czołem, chłopcy.
Przepraszam. Jak się macie? Dobrze?
Puśćcie sobie może dymka.
Zajmę się tym.
I... to wy...
Wy jesteście prawdziwymi bohaterami.
Panowie.
Droga wolna, chłopcy. Zadanie wykonane.
Niech Bóg błogosławi Ameryce.
Kapitanie.
Znalazłem to.
Państwo Islamskie raczej nie jest wylęgarnią geniuszy.
A jednak podrobili tę waszą Mieszankę V?
Na to wygląda, panie sekretarzu.
Skąd wzięli recepturę?
Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia.
Musicie mieć jakieś pojęcie.
Turysta zwędził ją wam z labu?
Może to robota kogoś od was?
Chcielibyśmy dotrzeć do źródła
równie bardzo jak pan.
Pani Stillwell, gdyby to ode mnie zależało,
Departament sprawiedliwości ściągnąłby tę pani tenisem rzeźbioną dupę do Kongresu
i kazał pani złożyć wyjaśnienia w sprawie korporacyjnego oszustwa.
Jaki jest produkt numer jeden koncernu Lockheed Martin?
-Słucham? -Co im się najlepiej sprzedaje?
Powinien pan wiedzieć. Był pan w zarządzie.
-System Patriot. -Zgadza się.
Northropa? B-2 Stealth.
General Dynamics? Tomahawk i M1 Abrams.
Warte miliardy dolarów supernowoczesne wyposażenie.
Wie pan, czym to wszystko jest w obecnej sytuacji?
Nic niewartą kupą szmelcu.
Bo Naqib i inni superterroryści
mogą potraktować ten złom jak natrętną muchę.
Dlatego tak naprawdę nie jest ważne, skąd superbohaterzy się biorą.
Właściwie nieważne jest nawet, skąd wróg ma Mieszankę V.
Ważne, że ją ma.
To jest teraz zupełnie inny świat.
I tylko jedna firma ma produkt, który może stawić opór.
Moja firma.
Mój produkt.
Co mam powiedzieć? Pentagon zgodził się utajnić Mieszankę V.
„Utajnić”? Co ty chrzanisz?
Z powodu tego dupka Naqiba, który gdzieś tam jest,
musimy dbać o dobry humor Vought.
To Vought tę pizdę stworzył.
-Nie mamy namacalnego dowodu. -Nie mamy dowodu?
Ratowałem ten dowód z piwnicy.
Siedzi na klopie, gdy my tu gawędzimy!
Słuchaj. Vought produkuje superzłoczyńców.
Historia stulecia. Nie chcesz, kurwa, Pulitzera?
Ty też się wal.
Susan, daj spokój.
Musi być coś, co da się zrobić.
Ustawa wojskowa jest podpisana i przypieczętowana.
Myślisz, że jedna niema dziewczyna to zmieni?
I to wytrzaśnięta przez zbiegów winnych śmierci Przejrzystego.
„Zbiegów”?
Vought nalegał i departament się zgodził. Poszukują was.
To nie salon odnowy. Inni też muszą korzystać.
Słuchaj, dałem ci V.
Dałem wszystko, o co prosiłaś, i więcej.
Ufałem ci. To ma być podziękowanie?
Dalej będę chroniła wasze rodziny.
A swoją cholerną karierę tym bardziej.
Co ze mną i chłopakami?
Rzućcie wszystko i się zmywajcie.
Przykro mi.
CHŁOPAKI
Tak. Dobra.
W porządku, mała.
Czyli wszystko pod kontrolą.
Musimy się rozdzielić.
Co wy, kurwa, robicie? Nie skończyliśmy jeszcze.
Akurat.
Mamy Vought, supki i FBI na karku.
Jadę do Montrealu.
A jak przewieziesz przez granicę swoją szurniętą pannę?
Ona ma imię.
Kimiko, jasne?
Słuchajcie. Zamknijcie te wasze jadaczki.
Jesteśmy o krok od załatwienia tych pizd,
a wy chcecie się zmyć, zanim zagraliśmy ostatnią kartą.
To znaczy?
Dajcie nam kilka godzin, dobra?
Hughie, idziesz ze mną.
No już, synu. Raz-raz.
Annie!
Przestraszyłaś mnie. Nie wiedziałam, że przyjedziesz.
Ukryłam to pod podłogą w swoim pokoju, kiedy tata odszedł.
Pomyślałam, że może wróci po nią, ale...
Jeszcze nim pachnie.
To był zły nawyk. Jego ojciec palił fajkę, więc...
Co to jest Mieszanka V?
Mieszanka V? Nie wiem, skarbie. Powinnam?
W jakim wieku byłam?
W jakim wieku byłam, kiedy pozwoliłaś, żeby Vought wlał we mnie narkotyki?
Nie wiem, o czym mówisz.
Ile miałam lat, kiedy dałaś im zmienić mnie w cudaka?
Nie jesteś cudakiem! Nigdy tak nie mów.
Czyli to prawda.
Słuchaj, Annie...
O mój Boże.
-W Vought ci powiedzieli? -Nie.
Powiedział mi przyjaciel.
Ile ci zapłacili?
-Nie chodziło o pieniądze... -Ile?
Nie dali pieniędzy.
Opłacali opiekę medyczną, to wszystko.
Zrobiłam to,
bo obiecali, że będziesz miała szansę na niezwykłe życie.
Że będziesz silna, odniesiesz sukces, będziesz wyjątkowa.
Każdy chciałby tego dla...
Kazałaś mi wierzyć, że byłam wybrana przez Boga.
Bo byłaś! Bóg skierował Vought na drogę naszego życia.
On to sprawił.
Bzdura!
Ty to sprawiłaś!
A potem kontrolowałaś każdą minutę tego wszystkiego.
Budziłaś mnie o piątej rano, żebym trenowała przed głupimi konkursami.
Chodziłam na stepowanie, na taekwondo...
Ja oddałam każdą chwilę swojego życia.
Robiłam to z radością. To było nasze marzenie.
Twoje marzenie!
Ja nigdy nie dostałam szansy na własne!
Nic dziwnego,
-że nie wiem, kim jestem! -Annie!
-Naprawdę chodziło o złą inwestycję? -Co?
Powiedziałaś, że tatuś odszedł, bo stracił nasze oszczędności.
Zgodził się na to wszystko.
A potem pewnego dnia
przestał.
No więc od nas odszedł.
Może nie chciał mnie okłamywać.
Czyli ja jestem potworem? Masz dobre życie.
Ludzie oddaliby wszystko, żeby być tym, kim jesteś.
Uważałam, że postąpiłam słusznie.
Pora spożytkować trochę tej dniówki.
To całkiem niezła butelka.
Co świętujemy?
Co to za pytanie? Siódemka została powołana.
Tak.
Wiesz, dlaczego marynarka zamknęła
program rozminowywania z użyciem ssaków morskich?
Bo trenowanie delfinów o wiele za dużo kosztowało.
Tak.
Ze mną w ich szeregach to będzie jak gra w kosza.
Zawsze chciałem dowodzić oddziałem.
To jest jak spełnienie marzeń.
Pachnie comebackiem.
W każdym razie...
Na zdrowie, kolego.
No więc kiedy?
Kiedy co?
Kiedy wyruszam?
Rany.
Park wodny otwiera nowy brodzik
i już się cieszą, że przetniesz wstęgę.
Nie, ja wyjeżdżam. Walić Ohio.
No więc jest tak.
Gadałem z Nowym Jorkiem
i jednak nie tak do końca
wyjeżdżasz.
Co?
Nie wdawali się w szczegóły.
Ale, słuchaj,
chłopcy z marketingu ułożyli dla ciebie fajny slogan.
„Wybawca Sandusky”.
Brzmi nieźle, prawda?
William.
Czego tam wypatrujesz?
Wojaka obrożnego.
Miałam do wyboru obserwowanie ptaków albo alkoholizm, zatem...
Ptaki.
Chyba się umówiliśmy, że nigdy tu nie przyjedziesz.
Tak, cóż,
nauczyłaś mnie tego i owego o niedotrzymywaniu obietnic.
Prawda?
To jest Hugh Campbell.
Działamy z Cycusiem i Francuzem.
Zebrałem z powrotem Chłopaków.
Grace Mallory. To ja założyłam wasz klubik.
Pani jest...
No więc słucham.
Potrzebuję twojej pomocy.
Nie dam rady. Mam nadzieję sfotografować puchacza śnieżnego na wydmach.
Słuchaj,
nie chciałem tu przyjeżdżać.
Ale potrzebuję twojej pomocy. I mi pomożesz.
Niby dlaczego?
Bo jesteś mi to winna.
Jesteś mi coś winna, do jasnej cholery.
No proszę, mon coeur.
Uciekaj!
Kto ją widzi?
Tutaj!
Już.
Nie dajcie jej uciec.
Nie pozostaje nic do dodania. Nie mogę ci pomóc.
Musisz się bardziej postarać.
-Tak? Dlaczego? -Bo złożyłaś mi obietnicę.
A potem moje wnuczki zostały spopielone.
Taka rzecz potrafi zmienić perspektywę.
Nie zostały nawet zęby.
Tak dokumentnie Latarnik spalił żywcem te dzieci.
Cóż...
Mam chyba dość słońca na jeden dzień.
Miło było cię poznać, Hugh.
Rzeźnik.
-A to, co ty zrobiłaś? -Co ja zrobiłam?
Komu?
Mnie, cholera jasna. Mnie.
Wyszkoliłaś mnie, manipulowałaś mną,
wycelowałaś w Ojczyznosława jak jebaną haubicę.
A kiedy przestało ci to pasować, po prostu mnie wyrzuciłaś.
I nie ma dnia, żebym tego nie żałowała.
Trochę na to za późno, skarbie.
Skończę to, co ty zaczęłaś.
I potrzebuję twojej pomocy.
Proszę.
Możesz z czymś wyjechać.
O ile więcej nie wrócisz.
I tym razem masz dotrzymać obietnicy.
Madelyn Stillwell.
Wiceprezes Vought.
Ojczyznosław to jej główne konto.
To nie nowina.
Nie, ale to na pewno.
Jest między nimi bardzo szczególna relacja.
Skomplikowana, intymna, trudna do określenia.
Skąd to wiesz?
Nadal dociera do mnie to i owo.
Nie wiem, czy Ojczyznosław ma słabość,
ale jeśli ma, ona będzie wiedziała.
Żegnaj, Grace.
Chcesz się zabić? Masz prawo. Nie przeszkodzę ci.
Ale, Billy,
nie resztę.
Zemsta to nie jest droga do chwały, Hugh.
To bilet w jedną stronę w ślepy zaułek.
Do patrzenia na zasrane ptaki.
Nie, proszę śmiało.
NAJSZYBSZY CZŁOWIEK - NAJSZYBSZE BUTY SHOCKWAVE XLR8
Stary, to Pośpieszny.
-Mogę w czymś pomóc? -Ja tu tylko pilnuję.
Zabawne.
Bo wygląda, jakbyś pilnował tylko mnie.
-Wiesz, że jestem Pośpieszny, tak? -Tak.
A ja Ojczyznosław.
Patrz, to Pośpieszny.
Bardzo przepraszam.
Wszystko gra.
Teraz kiedy wiesz, kim jestem, nagle wszystko gra?
Słuchaj, przepraszam. Mój błąd.
Pewnie, że to twój błąd.
Jestem Pośpieszny. Najszybszy człowiek świata!
Co się, kurwa, gapicie?
Przejechałeś.
Nie oglądaj się. Patrz, kurwa, przed siebie.
-Chłopaków nie ma. -Co?
Ktoś ich zgarnął.
Skąd wiesz?
Nowe okno. Podjazd wyczyszczony
i stoi czarny van z napisem „Kwiaty”, w którym te pizdy na nas czekają.
-Vought? -Nie.
Ktoś wykonał za nich brudną robotę. Pewnie jakiś tajny oddział FBI.
Dobra.
Co robimy? Jak ich wyciągniemy?
Zostaliśmy sami.
Musimy dopaść Stillwell, nim będzie za późno.
Chrzanić Stillwell. Musimy ich wydostać!
Nie rozumiesz.
Mamy może kilka godzin, nim nas znajdą,
i to przy sporym szczęściu.
Musimy uderzyć. I to teraz.
Ty ich opuszczasz.
Znaczy... Oni ryzykowali...
Cycuś Glancuś ma córkę.
Chcieliby, byśmy dokończyli robotę.
Twoją robotę! Nie ich.
Chodzi o Ojczyznosława, co?
I Pośpiesznego.
To też twój zasrany interes.
Obiecałem ci rewanż.
Tym cię wtedy Mallory karmiła?
Tak.
Ale ona nie dotrzymała słowa. Ja swojego dotrzymuję.
Jaki ja jestem głupi.
Nigdy nie chodziło o mnie.
Ani o Robin.
Byłem po prostu użyteczny.
Kurwa, Hughie.
Oczywiście, że jesteś użyteczny. Inaczej by cię tu nie było.
A teraz zrobimy jeszcze jeden krok.
Tak? Chodź.
Nie. Musimy ich ratować.
Na litość boską. Nie mamy teraz na to czasu.
Bierzemy się za Stillwell. A teraz wsiadaj.
I co potem?
Becca zmartwychwstanie? Robin też?
To się nigdy nie skończy.
Będzie tylko więcej krwi i okropieństw.
Taka jest ta gra.
Jak nie lubisz grać, po co dołączyłeś do drużyny?
Mallory ma rację. Pociągniesz nas za sobą na dno.
Nie mnie.
Już nie.
Jesteś żałosną pizdą
i uwłaczasz pamięci Robin.
Myślę, że robię to dla niej.
Bywaj, Hughie.
Pieprzony idiota.
Głupi, pieprzony idiota.
Kurwa.
Idiota.
Kurwa.
Jebany idiota.
Pamiętam, jak mówiłaś, że lubisz przychodzić tu na próby chóru,
więc postanowiłem spróbować.
Masz niezłe jaja.
Całe dwa.
Chyba ci zależy, żebym cię aresztowała.
Właściwie...
Annie,
potrzebuję twojej pomocy.
-Wysłuchaj mnie. -Bo co?
Masz dla mnie więcej takich sekretów?
Jeszcze coś mi aplikowali, jak byłam mała?
Słuchaj, palnąłem.
Przepraszam. Myślałem, że chcesz znać prawdę.
Bo tobie chodzi tylko o prawdę.
Vought podaje Mieszankę V
cholernie złym ludziom, naprawdę złym.
Jak ten superterrorysta.
-To jest chore. -To prawda.
Moi kumple chcą im przeszkodzić, ale Vought kazał ich zamknąć.
Pomyślałem, że skoro masz certyfikat bezpieczeństwa,
może mogłabyś pomóc ich znaleźć.
Zostałam prawie aresztowana za samo to, że cię znam.
Musiałam ich przekonać, że byłam idiotką, którą wykorzystałeś.
Teraz mam pomóc twoim psychopatycznym kumplom?
Kiedy tak to przedstawiasz...
Masz 30 sekund, żeby stąd zniknąć!
Dobra.
Sorry, że ci trułem.
Dlaczego niby miałabym ci pomagać?
Bo Vought knuje coś złego.
Bo to twoja praca.
Bo jesteś superbohaterką.
Serio?
Nie pamiętam, kiedy ostatnio kogoś uratowałam.
Mnie uratowałaś.
Kiedy ja cię ratowałam?
W kręgielni.
O czym ty mówisz?
Byłem wściekły po tym z Robin.
Toczyłem się ku przepaści i wtedy poszliśmy na kręgle.
Na kręgle?
Tak.
Kręgle.
Wystarczyło.
To nie było ratowanie. Ja tylko tam byłam.
Chodzi o to...
Mam to gdzieś.
Co ty wyprawiasz?
Lekarz mówił, że trzeba minimum sześciu tygodni przy takim złamaniu.
Jestem jak nowy. Patrz, znów trenuję.
Czuję się zajebiście!
-Zrosło się? -Tak.
Jakim cudem...
Znów bierzesz Mieszankę V? Obiecałeś mi, że będziesz czysty.
Jestem czysty!
Pośpieszny au naturel, skarbie.
Kości zrosły ci się przez jedną noc!
To ma być naturalne?
-Może jestem taki silny. -Jasne.
Jestem najszybszym człowiekiem świata!
Spróbuj zmierzyć się z tym.
Czekaj. Dokąd idziesz?
Nie będę patrzył, jak się zabijasz.
Wiesz co? Nie potrzebuję tego.
Zawsze byłeś o mnie zazdrosny. Idź sobie!
Ślamazarny frajer.
Ja tylko... To ja już sobie...
-Jest! -Nasz bohater!
Przestańcie! Proszę.
Niesamowite. Świetna robota, ludzie.
-Aż się rumienię. Dość. -Madelyn?
Pan Edgar.
Nie wiedziałam, że pan będzie.
Porwę cię na moment.
Pentagon wybuli 40 miliardów dolarów rocznie.
Twoja premia powinna to odzwierciedlać.
Nie wiem, co powiedzieć.
Powiedz po prostu: „Dziękuję”.
Dziękuję.
Nie ciesz się za bardzo. Jest haczyk.
Będziesz musiała przenieść swoje biuro na 82.
-To pańskie piętro. -I...
będę chciał, żebyś zaczęła uczestniczyć w moich spotkaniach.
Nie planuj jeszcze mojej emerytury.
Ale ktoś musi rządzić tym pieprznikiem,
gdy przeniosę się do Belize.
Baw się dobrze, Madelyn.
Zacznij myśleć o widoku z 82.
Dziękuję.
Elektryczność wnika, podmuch wychodzi.
Niezła sztuczka na imprezę.
Korzystasz z tego czasem dla zabawy?
Mogę ci zdradzić sekret?
Czasem moje oczy płoną, gdy...
No wiesz.
Mogę cię przeprosić? Tylko na chwilę.
Przytrzymać ci włosy?
Nie dotykaj.
Zostaw mnie, nie jestem w nastroju.
Do czego?
Do twojego bezdennego, nonszalanckiego okrucieństwa.
Zatem wygłoś swój dupny komentarz i idź stąd.
Patrz.
Co mam niby zobaczyć?
Ta kość nigdy prosto się nie zrosła.
Naprawdę połamałam wszystkie kości w prawej ręce.
Co?
Podtrzymując ten autobus. Mówiłaś, że marketingowcy to zmyślili.
To byłam ja.
Dwudziestotrzyletnia, pełna energii, z jędrnym tyłkiem... ja.
Naprawdę chciałam zmieniać świat.
Naprawdę mi zależało.
Byłam taka jak ty.
A potem
zaczęłam rozdawać siebie po trochu
i chyba rozdałam wszystko.
Dlatego, wiesz co, bądź... Po prostu bądź oryginalna.
Jasna cholera.
Moje miejsce jest już zajęte.
Bądź tym irytującym wzorem wszelkich cnót, którym jesteś.
Jedna z nas musi.
-Unikałaś mnie. -Wcale nie.
Naprawdę?
Tak to wyglądało.
Ale wiesz, że byłem u Vogelbauma, prawda?
I wiesz, co mi powiedział.
Nigdy nie chciałam, żebyś tak się o tym dowiedział.
Niech zgadnę. Chciałaś mnie chronić.
Wszyscy tego chcieliśmy.
Oczywiście.
Myślisz, że jestem słaby?
Nie myślę.
Spróbuj zrobić coś z tego,
dosłownie cokolwiek, beze mnie.
Nie mogłabym.
Madelyn.
Przyszło ci kiedyś do głowy, że pojawienie się tego superterrorysty
akurat wtedy, kiedy tego potrzebowaliśmy,
było cholernie niewiarygodnym zbiegiem okoliczności?
Niemal jakby ktoś to zaplanował.
Ja.
Ja. Stworzyłem go.
Jak to, stworzyłeś?
Pożyczyłem sobie trochę Mieszanki V.
Kazałem Pośpiesznemu rozprowadzić ją po całym świecie
i podładowałem kilku dżihadystów.
To tylko brzmi tak prosto. W rzeczywistości było to bardzo trudne.
To brudna robota w przypadku dorosłych.
Nic dziwnego, że Vought tego nie robi, ale...
przeżyło dość, by można nazwać operację wielkim sukcesem.
Wielkim.
I teraz
mamy na całym świecie złoczyńców,
z którymi tylko my możemy walczyć.
W sequelu po sequelu
i w jeszcze kolejnym.
No więc?
Powiedz coś.
Nie.
Ściągaj spodnie.
Usiądź.
Delikatnie.
Nie.
Mój słodki chłopczyk.
Mój bardzo wyjątkowy słodki chłopczyk.
Zajmę się tobą.
Przepraszam.
-Nie. Było dobrze. -Przepraszam.
Mój chłopczyk.
Jestem z ciebie dumna.
Jesteś taki kochany.
Wiesz, w średniowieczu
zamykali więźniów w beczkach jak w dybach.
Klęczeli we własnych odchodach, aż dostawali posocznicy i umierali.
Dziękuję, Francuzik,
za tę obrzydliwą, aczkolwiek fascynującą ciekawostkę.
Mówię, że mogło być gorzej.
Jasne.
Dlaczego nam nie powiedziałeś?
O czym?
Że masz córkę.
Nie wiem.
Znaczy...
Ona jest...
jedyną dobrą rzeczą, jaką kiedykolwiek zrobiłem.
Chciałem po prostu pozostawić ją nietkniętą tym wszystkim.
Ale spaprałem to, jak tylko się da.
Pewnie już jej nie zobaczę.
Rozumiem.
Dzięki niej jesteś lepszy.
Słuchaj.
Kimiko nic nie będzie.
Czyli znasz jej imię.
Podoba ci się?
Nie.
Pan Edgar był dziś na przyjęciu.
Praktycznie zaoferował mi swoje stanowisko.
No, nie od razu,
ale chce, żebym przeniosła się na 82. piętro,
-żeby być bliżej niego. -Naprawdę?
Ale nadal będziesz moim codziennym kontaktem, tak?
Tak. Oczywiście.
Będę cię wspierała zawsze.
To dobrze.
W porządku.
Madelyn, od tej pory żadnych sekretów.
Obiecaj mi.
Obiecuję.
Żadnych sekretów.
Przepraszam, że ci nie powiedziałam o twoim dziecku.
Ale dźwigasz tak wiele,
a ból spowodowany stratą dziecka w wyniku poronienia jest...
Chciałam ci oszczędzić tego brzemienia.
Rozumiesz?
Tak.
Co jest, kurwa?
Nie tak ostro! Pogięło was?
Cholera.
Dupki.
W porządku? Złamali ci coś?
Nie.
Mają też Rzeźnika?
Nie.
Rozdzielili was? Kiedy?
On szuka Ojczyznosława.
Ale ja przyszedłem was ratować.
Przyszedłeś tutaj,
planowałeś przyjść tutaj... bez Rzeźnika?
Tak.
Nikt nigdy nie zmarnował życia tak dokumentnie,
jak ty dzisiaj.
Nie, chciałem powiedzieć,
że nie znam bardziej bezużytecznego, próżnego gestu niż ta twoja akcja.
-Tak, skumałem. -Niewiarygodne.
No więc, jaki jest plan?
Przeszukali mnie bardzo dokładnie.
Ale umocowałem na klej do protez swój aparat ortodontyczny z liceum,
żeby wyglądał na stały most, i się udało.
Kurde.
Francuz, otworzysz zamek czymkolwiek, prawda?
Tam jest wysokiej jakości drut.
-Dobra, wyjmuj. -Chwila.
No już, wypluj draństwo.
Nie mogę. Trzyma się.
Dobra. Stój spokojnie.
-Zaraz. Co? -Nie ruszaj się.
Otwórz buzię.
No, wyjmuj to, Francuz.
Wejdź głębiej. Jeszcze trochę.
Dobra, dobra.
Co jest, kurwa?
Daj mi to zrobić.
Wyluzuj, tak?
-Słuchaj, skup się. -Dobra. Co?
Wybiję ci skurwiela z japy, okej?
Aż tak źle nie jest. Nie musimy tego robić.
Tylko trochę zapiecze, dobra?
-Zapiecze? -Na trzy. Raz, dwa, trzy.
Czyli odliczasz...
W porządku? Żyjesz?
-Tak. -Dobra robota, Hughie.
Dobranoc, pani Stillwell.
Dobranoc, Miles.
Mario.
Wróciłam.
-Mario? -Twój dzieciak ma twardy sen.
Nie martw się, nic mu nie jest.
Niani też nie.
Śpi po małej dawce propofolu.
Połóż telefon na stole.
William Rzeźnik.
Ludzie z CIA pokazali mi twoje akta.
-Czego chcesz? -Wiesz, czego chcę.
Nie wiem, jak włamanie się do mojego domu
i narażenie mojego dziecka ma ci pomóc dobrać się do Ojczyznosława.
Przez te wszystkie lata szukałem słabości tej pizdy.
On nie ma żadnej słabości.
Nie?
Nie ma na Ziemi broni, której by przeciwko niemu nie użyto.
Bez efektu.
Nie o tym mówię.
Mówię o tobie.
O mnie?
Tak. Jesteś jedynym, na czym mu choć trochę zależy.
Jesteś jego słabością.
To zasrany labirynt.
Gdzie ona jest?
Gotowy? Już.
Francuz. Kurwa.
Kurwa.
Nie podnoś się!
Kurwa.
Oby była tego warta.
-Czekaj, co? -Kryj go.
-Co? -Kryj go!
Ja nie wiem... Nie potrafię.
Ciągniesz za spust!
-Już! -Dobra!
Przepraszam!
-Cholera, pusty. Co teraz? -Trzymaj.
Bierz. Przeładuj.
-Co ja wiem o ładowaniu? -Wymień magazynek.
Jak się to robi?
-Już! -Dobrze? Jest dobrze.
Cyc!
Teraz!
Przepraszam!
Pusty.
-O kurde! -Rzuć broń!
-Okej. Nie strzelać. -Rzuć to! Na kolana!
Na kolana, kurwa! Twarzą do ściany!
Ręce na głowę!
Przyszłaś.
Jak powiedziałeś...
Jestem pieprzoną superbohaterką.
Hughie, sprawdź drzwi.
Działa?
-Nie. -Kurwa.
Spróbuj tego.
Tak.
-Chodź. -Jazda.
-No już, idziemy. -Ja pierdolę.
Kurde. Idź.
-Hughie! Nie. -Poradzę sobie. Idź.
Ojczyznosław miał rację.
Jesteś zdrajczynią.
A ty uciekasz z więzienia? Jaja sobie, kurwa, robicie?
Odwróć się i odejdź, Pośpieszny.
-Załatwię to. Idź. -Nie.
On chce mnie. Nie zostawię cię.
Proszę, odejdź.
Zabiłeś jedyną osobę, którą kochałem.
Nie zabiłem jej.
Wiem.
Ja to zrobiłem.
Ale to była twoja wina.
-Ja pierdzielę. -Co?
Myślę, że ma zawał.
Kurwa. No dobra.
Raz, dwa, trzy.
Dzwoń po karetkę.
Raz.
On nie przestanie cię szukać.
Wiem.
Tu Gwiezdna. Mam kod 78-65. Pośpieszny ucierpiał.
Myślę, że ma zawał.
Musisz iść. Zastąpię cię.
Hughie, idź! Albo cię złapią.
No, no,
najwyższa pora.
Wiem, że widzisz przez sufit.
Spróbuj mnie zabić,
to sflaczeje mój palec na spuście.
Może przestaniesz się bawić w obleśnego mikołaja
i zejdziesz tu do nas?
Spokojnie. Nie chcemy przestraszyć Teddy'ego, prawda?
Co ty robisz?
Patrz, mamusia! Wszystko gra?
-Nie. -Madelyn.
-Zabierz go na górę. -Wszystko dobrze. Zajmę się nim.
Zajmę się nim.
Billy Rzeźnik. Pozwolisz, że będę ci mówił Billy?
Jesteś cholernie imponujący.
Szczególnie jak na kogoś z was.
Większość ludzi na twoim miejscu
szczałaby w portki ze strachu.
Ale ty...
Jasne, serce ci wali, ale ty się nie boisz.
Gniew. To dla mnie coś nowego.
Ojczyznosławie, mógłbyś zanieść dziecko na górę?
A wszystko z powodu twojej ślicznej żony Bekki, prawda?
Dobra, dość pieprzenia. Wiesz, że my...
Brachu, nie moja wina.
-Ona leciała na mnie. Zdarza się. -Możesz przestać?
To przez tę sławę. Zakochują się. Nie mam na to wpływu.
Ale powiem ci, że była diabelnie dobra.
Doszła trzy razy. Trzy razy.
Dobrze, mały, poleż trochę. Grzeczny chłopczyk.
Chcę, żebyś zabrał go stąd.
No już.
Ale to nie to.
Nie.
Chodzi o coś więcej.
Uważasz, że odpowiadam za jej śmierć, tak?
No więc masz teraz zakładniczkę, na której mnie zależy.
Kogoś, kogo ja kocham.
Jaki jest dalszy ciąg planu?
Czego chcesz?
Przyznania się? Co będziesz z tego miał?
Zamierzam sprawić ci ból.
Prawdziwy ból.
To mi wystarczy.
Czyli tak naprawdę nie chcesz niczego.
Chcesz wysadzić ją na moich oczach.
Kurwa.
Naprawdę jesteś mroczny. Nawet mi się to podoba.
Zechcesz, proszę, zabrać Teddy'ego na górę?
Wszystko dobrze.
Odpowiedz mi na jedno pytanie. Tylko jedno.
Skąd wiesz?
Skąd to wiesz?
Musisz mieć jakiś niezbity dowód,
że to ja zabiłem twoją żonę.
Musisz go mieć.
No więc, jaki on jest? Zdradź nam.
Jesteśmy bardzo zainteresowani.
To nie pora na bycie silnym i milczącym.
Próbuj.
Chcesz powiedzieć, że to wszystko
jest oparte na emocjach?
Na przeczuciu?
-Zaniesiesz go na górę? -Madelyn, czekaj.
-Zanieś go na górę! -Zamknij się, do kurwy!
Przepraszam.
Obiecałaś mi.
Koniec z kłamstwami.
Obiecałaś, kurwa.
Powinniście z Vogelbaumem uzgodnić swoje wersje.
Były takie podobne, takie cholernie podobne,
ale kilkoma drobnymi szczegółami się różniły.
Dlatego wróciłem do Vogelbauma
i udało mi się wycisnąć z niego prawdę.
Prawdziwą prawdę.
Tak. Właśnie.
Tak mi przykro. Nie powinnam cię była okłamywać.
Teraz wiem, że nie trzeba cię chronić.
Bardzo przepraszam.
Zechcesz, proszę, zabrać Teddy'ego na górę?
Czy tobie kiedykolwiek na mnie zależało?
Jesteś dla mnie wszystkim.
Nie.
Jestem wszystkim dla twojej pracy.
Bardziej ci zależy na tym pieprzonym dzieciaku niż na mnie.
Nie, ja cię kocham.
Kocham cię, przysięgam.
Ale?
Powiedz mi prawdę. Albo wyjdę stąd w tej chwili.
Boję się.
Boję się ciebie.
Co?
Powiedziałam, że się boję.
-Czego? -Ciebie.
Boję się ciebie.
Dziękuję ci.
Dziękuję, że wreszcie jesteś szczera.
No więc...
Jaki był ten plan?
Cóż...
Pobudka.
Hej, kolego.
Ścięło cię na dłuższą chwilę.
Za uratowanie życia możesz mi podziękować kiedy indziej, ale teraz
pora wstawać.
Chodź, będziesz zachwycony.
No już.
Mamo!
Proszę, jaki przystojniak.
Cześć, koleżko.
-Wiesz, kto ja jestem? -Ojczyznosław!
Tak, to prawda, ale...
Wiesz, kim jeszcze jestem?
Nie.
Becca.
Mamusia ci nie powiedziała.
Cóż...
Jestem twoim ojcem.
Jesteśmy rodziną.