Gdzie...?
NAUCZYCIEL ANGIELSKIEGO
- Bonjourno! - Jest gitara!
- Professorin, bellisima. - Nie do wiary.
Zaśpiewamy w tym roku "You Get What You Give" lepiej niż kiedykolwiek.
Nie do wiary.
- Czwarty raz. - Co za szlagier.
Becca jest wredną szmatą.
Co znowu?
- Mówi, że nie mam tyłka. - Wcale że nie.
Wcale że tak. Wcale że tak.
Mógłby być większy.
Wybaczcie, nie mogę zabrać głosu.
Ja mogę. Spoko.
To twoja przyjaciółka. Dogadajcie się.
Nieważne.
- Fakt, płaski. - Gwen.
Uwaga, uwaga. Uczniowie, nauczyciele, opiekunowie.
Oto najciekawszy weekend roku szkolnego: klasowa wycieczka.
Brawo, brawo! Wszyscy tacy nakręceni!
Mamy półtorej godziny na dojazd. Nie wolno tracić czasu.
Kto chce siku, niech zrobi teraz, lub wstrzyma się na wieki.
Obczaj ten szajs. 250 kalorii, zawiera soję i orzechy.
Stary, ale będę napakowany.
Tylko nie jedz tego w lesie. Misiek wyczuje je na tysiąc kilometrów.
- Skąd wiesz? - Dzicz nie bierze jeńców.
- To pierwsze, czego uczyli w rezerwie. - Nie wykopali cię?
Dlatego znam tylko pierwsze.
I nie wykopali, tylko zwolnili. Nie jestem żadną pizdą.
Nick i ja przespaliśmy się wczoraj pierwszy raz od paru miesięcy.
Miesięcy?
- Co? - Luz. Czasem patrzę, jak wali.
Czyli tak żyją hetero?
Słuchaj. Znaleźliśmy bezlatekstowe gumki...
- Gumki? - Mam uczulenie, wiesz?
Chyba coś ci umyka.
Ile się znamy? Pewnie, że wiem.
Wetnę się. Sharon, jedna z opiekunek.
Gadacie o gumkach?
Dzieci wzięły?
Nie wiemy, co dzieci wzięły.
No cóż.
- Co? - Dobra.
Będę ciszej.
Dzieci będą próbowały różnych dziwnych podchodów całą wycieczkę.
Bardzo konkretnych podchodów.
- Będziemy czujni. - Znacie „Kamienną twarz”?
- Co? - Taka nowa zabawa.
- Znacie reguły? - Nie, pierwsze słyszę.
To takie wyuzdane, że nawet nie opowiem.
Chłopaki siadają przy stole, a biedna dziewczyna
wchodzi pod spód i robi jednemu...
Laskę?
A ten młodzieniec nie może robić żadnych min.
„Kamienna twarz”.
I zgadują, kto był szczęśliwcem.
Jak to? Kto zgaduje?
Wszyscy.
Po co się oglądasz? Coś się kroi.
Nie, stary...
Miałbym szansę z Gwen.
Stary, nie wydaje mi się.
- To petarda. Zwariowałeś? - No i? Widziałeś jej chłopa.
Nicka?
- Gość to istny Adonis. - Adonis?
Waży 60 kilo i w życiu nie machał łopatą.
Wydaje mi się, że szczupli mają wzięcie.
Gwen potrzeba prawdziwego faceta, który ją ochroni i utrzyma.
Który umie rąbać drewno.
Babki lecą bardziej na twarz i osobowość. Masz przejebane.
Nie.
A jeśli nie wiesz, czym jest „super rogacz”, na bank zobaczysz go w akcji.
Śmiem wątpić.
Proszę się nie martwić o dzieci, tylko się rozerwać.
Pojechali sami czwórkowi.
Powiem tylko tyle, że Liam Drake wymyślił lizanie czubka,
a teraz jest w Georgetown.
- Czubka? - Nie można tylko czubka.
- To się nie dzieje. - To zabawa, mówię wam.
Dobrze, będziemy wypatrywali chłopaków przy stole
i innych siedzących.
Dziękuję. I proszę mieć mojego syna na oku.
Dziewczyny chcą go pożreć.
Dojrzewanie walnęło go jak lokomotywa. To mały chłopiec w męskim ciele.
Który to pani?
Ten najładniejszy.
Josh? Nie Josh?
- Gwen. - James.
- Pearson. - A, tak...
No jasne. Rozumiem pani obawy.
Przesunęło się.
Nigdy nie widziałem, żeby stawiać namiot wokół rzeczy.
Widziałaś moją czapkę Spursów? Ciągle nie mogę znaleźć.
Wybacz, wszędzie szukałam.
- Wybacz. - Skąd miałabyś jego czapkę?
Markie pomagał wczoraj Nickowi przy kopaniu basenu.
- Co? - No.
Potrzebowali mięśniaka, by odwalił całą męską robotę.
Sama prosiła.
Ten mięśniak to ty?
Największy.
Rick też tam był. Nie siedzieliśmy sami.
- Wtedy byłoby dziwacznie. - Tak?
- Zaraz. Rick też? - Robisz z igły widły.
No no... Nie każ mi tego mówić.
O co chodzi?
Że nikt mnie nie zaprosił.
Nie, nie. O rety.
Nie spotkaliśmy się dla zabawy. Pomagał nam.
- Nick nie radził sobie z kopaniem. - Ja się ubawiłem.
Ale Evanowi na bank by się nie spodobało.
W porządku, nieważne.
- Tak? - Nieistotne.
Właśnie, przyrzekam.
- Pomoże ktoś z moim? - Lecę.
Nie, ja mogę.
- Co jest? - Spoko.
- Wyszło nam. - Ta jes.
To jest za długie. Pręży.
Wkurzam się.
Ale zaczyna przypominać namiot,
więc tylko tak dalej.
- A ty dokąd? - Zajarać.
Zielsko, kurwa?
Muszę, stary. Przy tych bachorach zaraz się pobeczę.
Odpaliłbyś mi? Kciuki sobie rozjebałem.
Proszę.
Nie pal zioła na wycieczce z dziećmi.
A co?
- Co sobie zrobiłeś? - Boże, debilna sprawa.
Siedzieliśmy wczoraj u Gwen.
Chciałem podłączyć Switcha do HDMI za telewizorem
i zrobiłem taki dziwny ruch ręką.
Graliście wczoraj u Gwen na Switchu?
Osiem rundek Mario Karta.
Już po kopaniu basenu?
Do drugiej nad ranem. Ledwie żyłem i prawie nie pojechałem.
Wyszła dobra harmonia.
Dobra, a teraz razem.
Stój. Nie za nisko?
Weź, to nie Broadway.
Śpiewaj, jakbyś mówiła.
Jak w Evanie Hansenie, a nie Hello, Dolly.
- Wychodzi za nisko. - Teraz było nieźle.
Spróbujmy z refrenem.
Czekaj na mnie.
- Falstart. - Trzy, cztery.
Zaczekaj na akord.
Coś jest nie tak.
- Między nami? - No.
Nic a nic. Spoko.
Chcę, by dobrze wyszło.
- Mam was! - O Jezu.
- Słuchamy. - Nie bawicie się w Kamienną Twarz?
Jesteśmy pedagogami po 30-ce.
Jest nas dwójka, ja jestem gejem, ona - ma chłopaka.
Jest więc sto powodów, by nie bawić się w Kamienną Twarz.
Nie wciśniemy tu stołu.
Na pewno gdzieś się bawią.
- Nie, ale dziękujemy... - A co do piosenki...
Fałszujecie trochę, ale przypomniały mi się czasy sprzed ślubu.
Wyobraźcie sobie, jak wtedy rozrabiałam.
- No pewnie. - Dobra, dzięki.
Będziemy wypatrywali podobnych rzeczy.
- Patrzy? - Gwen?
- Nie, jest zajęta. - Zawołaj ją.
Ta uprząż bosko podkreśla mi worek.
Wygląda, jakbyś wypchał gacie śmieciami.
Zerka, a ma spojrzeć.
Dalej nie patrzy.
Strasznie wykręciło mi kark pod tym namiotem.
Ty się wyspałeś?
Gniewasz się? Gniewasz się!
Ale nie na ciebie, tylko na tę głupią sytuację.
To nasza ulubiona wycieczka. Tęsknię za tobą. Odezwij się.
Dlaczego spotkaliście się beze mnie? Nie lubicie mnie?
Nie, to wcale nie tak.
Wszyscy udają moich przyjaciół,
a tu okazuje się, że macie mnie za dziwaka
i nie zapraszacie mnie na granie na konsoli.
Gram na konsoli od dziecka.
Wiemy, że potrafisz.
To w czym, kurwa, rzecz?
Że nie jesteś pomocny i tyle.
Chodziło o to, żeby się spotkać i pomóc chłopakowi kopać basen.
Było dużo pracy fizycznej i poprosiłam tych, którzy...
Na których mogłam liczyć, a ty taki nie jesteś.
Myślisz, że nie musisz nic przynosić na imprezy.
- Co za mocne uczucia. - Rzeczywiście.
Kask?
- Tata mówi, że mi zazdrościsz. - Tak?
Nosisz się na niebiesko, odkąd ja zaczęłam. Nie lubisz niebieskiego.
Dobra, ale to jest błękit.
Nie zapraszasz mnie i korzystasz z okazji,
by napiętnować ważne aspekty mojej osobowości?
Zgadza się?
Niczego nie żałuję, jak wyjazdu z tobą.
Jestem złym kumplem? Tyle dla ciebie robię.
Godzinami słucham gadania o twoim chłopaku,
który ześwirował i własnoręcznie kopie basen.
Załatwiłem ci tę pracę.
Pracę, czy rozmowę o pracę? Inaczej to pamiętam.
Na tym to polega.
- Jak ja mogę z tobą trzymać? - Masz szczęście.
Fakt, że tak uważasz, mówi wszystko o tym, co myślisz o mnie.
Mianowicie co?
Masz mnie za głupią dziewczynę, która tylko czeka na twój telefon.
Jakbym nie znała innych ludzi. Nie.
- Ściągnij kurtkę. - Puść!
A jeśli ktoś stale słucha czyjegoś pierdolenia, to ja twojego.
Zaznaczę tutaj, że nie jestem terapeutką.
Powinnam cię słuchać za pieniądze.
„Malcolm to mój chłopak? Mamy się spotkać?
Rzuciłem go i z nim nie gadam. Bzyknąłem go wczoraj”.
- Nie nadążam! - Panie Marquez.
- Niech ona wraca. - Odtrąć ją i już.
Słyszę pana.
Nie chcę jej odtrącać.
Prawdziwe przyjaciółki nie żarłyby się cały czas.
Według pana Marqueza konflikt oznacza koniec relacji.
Stroni przez to od zdrowych konfliktów - odpychając ludzi, o ironio.
Chyba dociera do nas, że się nie lubimy.
- Jezu. - Dlaczego wywaliła panu żyła?
Nie wiem, spytaj Gwen! Ona wie, co ze mną nie tak!
Jesteś pierdolnięty.
Jebany tunel!
Wstawać. Wstawać!
- Co? - Dobrze wiesz, co, zboku.
Dziękuję.
Ale ohyda.
Nie robili tego, co pani myśli.
Nie masz pan zielonego pojęcia, co sobie myślę.
Postanowiłem właśnie więcej z panią nie gadać.
Pa.
I okazało się, że duchem jest... jej brat.
Martwy brat.
Dlaczego ją nawiedzał?
Ponieważ... nie zagłosowała!
Straszna historia, co nie? Głosujcie więc.
Po co ci noktowizor?
Bo jest noc i jest super.
Mamy pewną wycieczkową tradycję.
Zapraszam pana Marqueza i panią Sanders. Brawo!
Cześć.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Dawaj.
Gwen, weź.
Teraz ty.
- No śpiewaj! - Dasz sobie radę.
Teraz ty jesteś tu niezbyt pomocna.
Solowo brzmi lepiej.
Nie potrzebujesz mnie. Nie pasujemy do siebie.
Przedstawienie musi trwać.
Dobrze, bez duetu.
Puszczać go!
Idę.
- Dalej. - Przestańcie.
- Chyba jest walnięta. - Odlot.
Dobrze, wspaniale!
Kurwa, znowu spaliłem.
Dogadam się z Gwen.
A jak nie, to przez nią.
Wyżal się. Świetnie słucham.
Jestem przy tobie, stary. Ale jeśli każecie nam wybierać,
to bez urazy, ale o wiele bardziej wolę jej towarzystwo.
- Wolisz Gwen? Dzięki.
- Pomocy. - To woje hasło?
- Pomocy. - Grant nas woła.
Sharon?
Widziałem chyba paru chłopaków przy stoliku obok ubikacji.
Powaga?
Tak, i coś mi się zdaje, że była z nimi dziewczyna.
Zaraz wracam!
- Dobre. - Dziękuję.
- Żyjesz? - Tak.
Coś wychodzi z tych podmiejskich matek na łonie natury.
Robią niby tańsze, ale przy tych się chowają.
Obczaj to. Włączam i...
- Weź. - Są ekstra.
Wkładam je zawsze, jak oglądam Wroga numer jeden.
Jakbym tam był.
Oglądałeś to więcej niż raz?
Bin Laden miał pięć żon, wiesz? Powalona sprawa.
Wystarczy jedna druga połówka.
O co ci chodzi?
Wybacz, ale... chcę teraz pobyć sama.
Czy ktokolwiek naprawdę tego chce?
- Co? - Po prostu wypróbuj.
Mówię ci, dają czadu.
Rany, mówisz?
O, tutaj. Tu.
Co nie?
Ale odjazd. Zabieram, wrócę później.
Dobra, tylko ostrożnie.
Mogą pomóc ci dostrzec rzeczy, których dotąd nie widziałaś.
Co?
Zacząłem palić dopiero w wieku 32 lat.
Bo miałem syndrom oszusta.
- A ile lat masz teraz? - Co nie? Właśnie tak.
Oddychaj, będzie dobrze.
Jest tu lekarz?
- Gwen? - Lekarz-rodzic?
Oddychaj.
Coś powiedziałem?
Mów, co brałaś. Nie wstydź się.
- Nic nie brałam, głąbie! - Nie brała.
Evan, zrób coś!
Gdzie torebka?
- Z drogi. - Nie odchodź. Wybacz mi.
Odetchnij.
- Co się stało? - Lateks.
Noktowizor. Jest uczulona.
Nie wiedziałem.
Przepraszam.
Zajebiście przepraszam. Nikogo tak nie lubię, jak ciebie.
A ja ciebie. Boże.
Trzymasz się?
Umarła?
- W ile kęsów to obalę? - W dwa!
Dwa, trzy...
- Cztery? - Źle.
Patrz go.
Zawsze tak mnie brzydzi.
Żebyś widział go u mnie, gdy jadł pizzę.
Pizzę?
- Wiem. - Jezusie.
Ta posiadówka nabiera coraz większych rumieńców.
Luz, zgrywam się.
Chcesz wpaść w niedzielę, pomóc z mieszaniem cementu?
Zamówimy pizzę.
Nie wierzę, że nie chcesz.
- Nie chcę. Chcę się czuć zaproszony. - Wiedziałam!
- Tyle wystarczyło. - Zawsze czuj się zaproszony.
Dzięki. Może przyjdę, gdy będzie po robocie.
Becca, usiądź obok Tiffany.
Jest toksyczna.
Każdy jest! Idź usiąść z najlepszą przyjaciółką.
- Mówi, że nauka mandaryńskiego to rasizm. - Bo nie jesteś Japonką.
Nie ten kraj, szmato.
- Przyjaciółki siedzą razem. - Chodzi o nas, nie o was.
Czym jest życie bez przyjaciółki?
Zatęsknicie za sobą po liceum.
Dobrze. Wszystko na miejscu.
Babka była w opresji, a ja zrąbałem.
Koleś, prawie umarła. Nie wstałaby, żeby się z tobą przelizać.
Było zostać lekarzem.
Tak: ułożyłoby się, gdybyś był zupełnie kimś innym.
- To twoje... - Siema, belfrzy.
Sharon, skąd się wzięłaś?
- Jakieś plany na przyszły tydzień? - Będziemy w pracy.
Bo ja...
mam do zbadania nowy trop.
To życzę powodzenia.
Wiecie, co to „Zlew na cztery spusty”?
Miło było poznać.
- Wymieńmy się numerami. - Idź do domu.
Napisy: Piotr Kacprzak