Jezusie.
Ludzie z TikToka doradzili mi, gdzie postawić kanapę.
Można ją dać pod lekkim kątem, by oglądać telewizję...
pod lekkim kątem.
Te wypracowania są fatalne.
Te o Szkarłatnym Godle Odwagi?
Wszystko nadaje się do kosza.
Nie wiem, jak mogli nie załapać, o co chodzi.
Dzieciak jedzie na wojnę. Tchórzostwo i honor.
To zaczyna się od „hej”.
„Hej, Szkarłatne Godło Odwagi mówi o odwadze”.
Hej, brzmi kiepsko.
Czyżbym zbytnio im pobłażał?
Idę o zakład, że tego nie czytali, tylko posłuchali Biffa.
Kto to taki?
Streszcza lektury na TikToku.
- Chyba nie widziałem. - Jest queerowy.
I stąd mam go znać?
Zatańczył raz z Pennem Jillette'em.
Myślą, że im się upiecze, bo nie będę chciał mącić wody.
Nic z tego. Chcieli wojny, to ją dostaną.
- Wojna z gejami. - Gwen.
Wybacz, to pierwsze skojarzenie.
I jak ta kanapa?
Przesunęłaś?
NAUCZYCIEL ANGIELSKIEGO
Proszę.
Jak to pała?
Nie wiedziałam, że jeszcze je dają.
- Czyżby? - Zgrywa się pan? Bez urazy.
To ćwierć naszej oceny.
- Właśnie. - Tak nie wolno.
Wy to zrobiliście, nie ja.
Tak piszecie, to tak was oceniam. Mieliście miesiąc na przeczytanie.
Rozumiemy, że się pan gniewa.
Dostaliśmy nauczkę. Możemy dostać czwórki.
Czwórka to dobra ocena, a wam się nie należy.
Ja tu jestem nauczycielem. Nie będziemy o tym dyskutować.
Zacznę się reklamować w sieci, bo z takimi ocenami wyląduję na ulicy.
Jesteś moim bohaterem.
Zawsze chciałem kogoś oblać, ale na WF-ie to niewykonalne.
Dostali zasłużone pały, brawo.
Wyciąłeś im psikusa jak jakiś George Clooney.
To nie psikus, tylko faktyczne oceny.
Clooney robi psikusy?
Muszę je posłać na studia, a takie oceny
mogą dzielić kiepską uczelnię od bardzo kiepskiej.
To spraw, by trafiły na dobrą.
Teraz już pieprzysz jak wariat.
Ja nie muszę się z tym użerać, bo mam samych ponadprzeciętnych.
Samych?
To niewykonalne. Część musi równać do średniej.
Ale dobrze ich uczę. Nie rozumiem, o co chodzi.
- Pewnie ściągają. - Nikt u mnie nie ściąga.
Czy raczej nikt nie wpadł?
- Słuchaj, wszyscy ściągają. - Nie oni.
Bo się starają.
- Evan, chodź. Chodź. - Kiedy jem!
Zjadłeś.
Dlaczego rodzice skarżą się, że oblałeś wypracowania ich dzieci?
Ponieważ właśnie tak było.
Chyba umrę.
Uczniowie sobie zasłużyli. Czytaj tylko.
„Jako model językowy, nie spełnię tego żądania”.
- Z jakiej racji nie spełni? - Bo to ChatGPT.
- Nie wolno? To przyszłość. - Albo tutaj.
„I o to właśnie biega w tej książce”.
Podkreślił to i dodał emotkę w okularach.
- Ma mocne zdanie. - To obłęd!
Pamiętasz, jak Linda Harrison narzekała, że pocałowałeś Malcolma przy jej synu?
No jasne, że pamiętam. Chciała, żebyś mnie zwolnił za ten grzech.
Oblałeś jej drugiego syna.
I całe 11 sekund później zadzwoniła do mnie, bym umówił was na spotkanie.
- Nic z tego. - Nie, nie nie.
Jeśli odmówisz, to cię zwolnię.
- Niesprawiedliwe. - Nie.
Ale w przeciwnym razie zwolnią mnie i mianują nowego dyrektora,
wskazanego osobiście przez popleczników Lindy.
I czy wydaje ci się, że mój następca, siedzący na tym stołku,
będzie słuchał twojego pieprzenia o szlachetnych pobudkach?
Kto rządzi tą szkołą? My, czy oni?
Oni! Ona!
Gdzie diabeł nie może, tam rodzica pośle.
Masz pojęcie, jakie ona ma chody?
Przecież to publiczna szkoła. Daje datki na rząd?
Ona i jej mąż Dale to wielcy mecenasi, jasne?
Ich restauracja wpłaca na konto szkoły zajebiste kwoty.
Dobra. Powiedz jej, że doceniam jej troskę i zdanie...
- Spotkacie się. - ...ale nie dam sobą dyrygować.
- Dziś wieczorem. - Ani myślę spędzać dziś wieczoru...
- Do pani Lindy Harrison. - Urobię każdą babkę.
- Patrz, tylko gotówka. - Nie mam!
Patrzcie, kto się przypałętał. Czy pan Evan Marquez?
- Linda Harrison. Miło mi. - Tak jest.
- A pani to...? - Pani Sanders, jego przyjaciółka.
Blake bardzo panią chwali. Choć o włosach nie wspominał.
Dziękuję. Pani też ma ładną głowę.
I pana włosek jest niczego sobie.
Chodźcie, czeka na was stolik dla VIP-ów.
Stój prosto, a nie jak laska pasterza.
Winston! Pal sześć, kto zamówił nuggetsy. Idą do nas!
Zmiana kursu, jak to mówią.
Kura to genialna przystawka.
To nuggetsy ze steku. Mój wynalazek.
Chcemy je opatentować, ale to spora kołomyja z prawnikami. Wiecie, jak jest.
- Nie. - Oglądam Shark Tank.
Kurna, ale dobre.
Mamy pomówić.
Pomówimy, jak tylko przyjdzie Sprite. Winston!
Chodź, skarbeńku, niech cię nawinę jak pstrąga.
- Trzy Sprite'y, już. - Oczywiście.
- To jedyny kelner? - Nie, ale mój ulubiony.
Dajemy do Sprite'a dwa razy tyle syropu. Nie pytam, co chcecie.
Nikt nie wyjdzie z lokalu, póki go nie skosztuje.
- Kolejny wynalazek? - Tak jest!
Ale obłęd. Uwielbiam Sprite'a.
Dale nazywa mnie Willym Wonką z implantami,
a ja na to: „Cicho sza o moich implantach”.
Zastanawiałam się.
Nie, odradzam. Zawsze boję się w samolocie.
- Mieliśmy pomówić... - Jest tak miło, że zapomniałam!
Chodzi o oceny, panie Marquez.
Jak to widzimy?
Ja widzę to tak, że powinny być adekwatne do pracy.
Święte słowa. Ale czy nie da się... ich zmienić?
Odrobinkę, ten jeden raz? Jak uważasz, Gwen?
Cóż.
Możesz, jako nauczyciel... Czy nie?
- Może, ale nie chce. - Sprzeczne sygnały.
Czy na pewno chodzi tu o ocenę?
A o co?
O nic... innego?
Na przykład?
O aferę z jesieni?
Poskarżyłaś się, że pocałowałem chłopaka.
Skarbie, było, minęło, nieistotne.
Nieważne, że jesteś gejem.
Guzik mnie to obchodzi.
A ty nie mów nikomu, że dolewam sobie do Sprite'a kapkę ginu.
Każdy ma swoje grzeszki.
Tak czy siak, nie zamierzam zmieniać ocen.
Jako pedagog muszę dbać, by były odpowiednie.
No cóż.
Miałam nadzieję, że będziemy zgodni, ale nie jesteśmy. Dajmy temu spokój.
- Tak? - Prowadzę interes.
Muszę sumiennie wykonywać swoją pracę, a ty, jako pedagog, swoją. Szanuję to.
- Dobra. - Wykazałeś się odwagą.
- Dzięki. - Miło było.
- Myślałem, że się pokłócimy. - Bałam się.
Jecie na koszt firmy, ale ja zmykam.
Tak szybko?
Szef Gary daje czadu.
Chce dziś podać burgera z kaczki na precelku.
Szalony pomysł, ale na tyle, że może wypalić.
To pa.
Nie chcę, by odchodziła, choć to piękny widok.
SZKOŁA IMIENIA MORRISONA-HENSLEYA
Wybaczcie spóźnienie, była cała afera z ubezpieczycielem.
Nie akceptują płatności kartą...
Uwaga, goście! Hej, panie Marquez.
Zapisz, że nie ma polisy.
Myślałem, że zostawiliśmy to za sobą.
Tak - i przeszliśmy do kolejnego etapu.
Kolejnego?
Być może nie wiesz, ale nie wolno ci być na lekcji bez mojej zgody.
Otóż wiem - i dlatego zwróciłam się do kuratorium, nie do ciebie.
Mamo, robisz obciach!
Wsadź koszulkę w spodnie. Z tyłu też.
Spójrzcie na mnie.
To pan doktor Doug, ekspert od nauczania.
Będziemy dziś obserwować zajęcia.
Dlatego zachowujcie się, dobrze? Żartuję, bądźcie sobą.
Zaraz wracam.
Dramatyczne wyjście, notuj.
Tak, jest przewód. Mogę zawiesić kamerkę.
Udowodnię, że nie ściągają.
Można je też zawiesić z tyłu?
To podwieszany sufit. Całkiem inny świat.
Chcesz potem przejrzeć nagrania przy drineczku?
Co?
Mam Lindę na sali! Nie, to niedobrze.
Wczoraj była taka milusińska tylko na pokaz.
O rany.
A teraz sprowadziła jakiegoś eksperta, żeby mnie podsumował i wywalił.
To suka, nic nowego.
Chodź mnie wesprzeć, masz wolne.
- Dobra. - Też mogę?
Liczyłem na Gwen, ale jasne, w kupie raźniej. O Jezu.
W stanowym w Michigan dają boskiego pad thaia.
Tylko z takimi ocenami cię tam nie wezmą!
- Rick, chodź do Evana! - Jasne, się robi.
Wolisz cienkie, czy grube kluski? Bo podają takie i takie!
Zrób panoramę, prawie jak w Imaxie.
Co on robi? Chowaj tego iPada. Nie wolno robić zdjęć na lekcji.
My tylko obserwujemy, nie przejmuj się nami.
Sprowadziłem paru kolegów, by obserwowali obserwatorów.
Fajnie, że jest pan od WF-u. Hej, Markie.
- Wyglądasz jak któryś Shrek. - Shrek jest jeden.
Bosko.
- Hej... - Cicho.
Skoro jest tu sześciu dorosłych,
wróćmy do krętej podróży ze Szkarłatnym Godłem Odwagi.
Już o tym pisaliśmy.
Ale niezupełnie się udało,
więc zostaniemy przy tej książce, aż ją zrozumiecie.
Nie narobimy zaległości? W programie jest Zabić drozda.
- Cicho. - Doktor, a tyle pyta?
Ty masz magisterkę? Chyba z orki.
Mieliście obserwować.
Notuj: łatwo się rozprasza.
- Co to za czcionka? - Przestań.
Dobra, każę wam wyjść. Co wy na to?
Koniec obserwacji.
Ja na to, że zostaję, bo jako rodzic mam takie prawo.
Wcale nie!
- Wstydź się. - Co, kurwa?
Przywołuję was do porządku.
- Nie jesteś na sali sądowej! - Sprzeciw.
Co tu jest grane! Co on ciągle pisze?
- Napisz, żeby się wstydził. - Kto chce iPada?
- Ucz dalej. - Szkarłatne Godło Odwagi...
I wolno jej tak przyjść bez pytania z jakimś ekspertem?
W zasadzie nie, ale chciałbym zachować posadę. Tylko zbiera dowody.
By gdzie je przedstawić?
Na zebraniu w ratuszu, które dziś zwołała.
Zebranie w ratuszu? Wolno jej?
- W zasadzie nie, ale chciałbym... - I nic nie mówiłeś?
Bo miałem nadzieję, że nic nie zbierze.
Jeśli nie przetrwamy, wiedz, że służba z tobą była zaszczytem.
Cicho siedź.
Moi koledzy właśnie rozdają nasze spostrzeżenia. To doktor Doug.
Winstona znacie. Powiedzcie mu, żeby się nie wstydził. Niech błyszczy!
Pozwolisz na to?
Według mnie najbardziej niepokojący jest fakt,
że pan Marquez nie może prowadzić zajęć bez pomocy kilku kolegów.
Czy nasz stan stać na to, by zapewniać mu takie wsparcie?
Przyszłaś na zajęcia z ekspertem, całkiem bez zapowiedzi.
- Stąd to wsparcie. - Panie Marquez!
- Mówi pani Harrison. - Dzięki, Grant.
Otwórzcie na stronie czwartej. Omówmy to razem.
Była taka kochana. Nie poznaję tej baby.
Fachowe te książeczki. Skąd mają to zdjęcie?
- O matko. - Wyglądasz jak foczka.
- Chwaliłam je. - Słuchamy.
Jeśli należy coś zmienić, lub, broń Boże, kogoś zwolnić,
lepiej to omówmy.
Zwolnić?
Wszyscy tutaj są zgodni, że chcemy, by dzieci...
kwitły i się rozwijały.
Powtórzcie, tam z tyłu.
Nie życzymy sobie za to, by dzieci doświadczały tego, czego nie pochwalamy.
- Prawda? - Tak.
Jak oblewanie przyzwoitych wypracowań.
Nie chcę dramatyzować, ale ta pani się na mnie uwzięła.
Nie tylko ja jestem poszkodowana przez pana Marqueza.
Głos zabierze teraz piękna, uzdolniona Latynoska i samotna matka, Luisa.
Chodź!
Wcale nie samotna. Od dziewięciu lat mam męża.
Gratuluję.
Syn był w drużynie futbolowej, a przez tę pałę zabronili mu dalej grać.
- Jego przyszłość! - Gniewamy się, panie Marquez.
Siri, włącz tłumacza.
Uciszcie się, proszę!
Doktor Doug tego nie zapisze.
Piękny i różnorodny pokaz.
- Dzięki, Luiso. - Wykorzystuje moich rodaków.
Nie ja jedna jestem pokrzywdzona przez pana Marqueza.
Przepraszam. Lindo, jeśli łaska.
- O Jezu. - Mamy większe zmartwienie.
Jedziemy.
Uczulam, że dzieci mają kolejną sprośną zabawę.
Co sobie wyobrażacie na dźwięk słów „odwrócona dziura”?
W porządku. Fakt, brzmi strasznie.
Zanotujcie, proszę: „Odwrócona dziura”.
Będziemy wypatrywali.
Skoro chodzi o mnie, chciałbym zabrać głos.
Powiem tylko jedno i już się zamykam.
Powinniście coś przegryźć. Winston stoi przy stole!
Mamy dwie fontanny czekolady i całą masę
waszych i moich ulubionych stekowych nuggetsów.
Wcinajcie!
Liczyłem na to.
Albo wywiercę dziurkę w biurku, kucniesz i będziesz mogła ich podglądać.
Jak się trzymasz?
Kiepsko. Zamykam oczy i widzę tylko tamtą kobietę,
łypiącą na mnie spod tych spiętych włosów.
Zebranie chyba poszło nieźle.
Wcale nie nieźle. Nic z tych rzeczy.
Burzyli się, jakby chcieli mnie nabić na widły. Jak stekowego nuggetsa.
Ale na koniec zajęli się jedzeniem. Raczej wszystko zapomną.
Wszyscy wzięli jej stronę. Nie mam żadnych szans.
Poddajesz się? Evan Marquez się poddaje?
Mamy ją na widelcu, stary!
Bo?
Dlaczego według ciebie chcą tylko gotówkę?
Prosto w dekolt. Tak jest.
Ten podsłuch to taki obłęd.
Mówię ci, stary, nie ma wyjścia.
Wyjaśnij, na czym polega przekręt.
Rozumiem rozmowy o pieniądzach do połowy.
Dobra. To proste, ale zarazem skomplikowane.
Największy lokal w Austin,
niby najbardziej elegancki. Tylko gotówka.
Jak myślisz, dlaczego? Bo motają w księgach i podbierają z kasy.
I dają datki na szkołę, żeby fiskus nic nie zwęszył. To oszustwo.
- Brzmi jak teoria spiskowa. - Co nie?
Ale każda w 90% mówi prawdę.
Dasz radę, Evan.
Zapraszam do środka.
- O Jezu. - Cicho.
Cicho, mówię!
Dzięki za spotkanie.
Brad, Steven! Bo stracicie przywileje.
Jak dużo miłych piesków.
Bo zaraz się napiję!
I przepiękny dom.
Skorzystaliśmy na kryzysie. Prawda, Kevin?
Moglibyśmy... Chciałbym słyszeć, co mówisz.
Ja cię słyszę. Mówiłeś, że to parę minut.
Słucham.
Chciałem spytać, dlaczego lokal przyjmuje tylko gotówkę.
Szaleją, bo przy ogrodzeniu kręci się dziki bażant.
Muszę coś załatwić.
O Jezu.
Po prostu leży w pokoju?
Zwinny kutafon.
Ubijałeś bażanty?
Trudno je łowić i nawet nie są smaczne.
Tak, nie przepadam za ich mięsem.
Swoją drogą, wy podajecie wyśmienite.
I rozczuliło mnie, że przyjmujecie tylko gotówkę.
Zastanawiałem się, co może za tym przemawiać.
Przejdźmy do rzeczy, co?
Nie będziesz musiał bać się o pracę, jeśli zmienisz oceny.
- Tak, rozumiem... - Zależy nam na studiach.
Jeśli średnia Blake'a spadnie, nie przyjmą go lepsze uczelnie.
Musi pójść w ślady starszego brata.
Pani syna - geja?
Syna.
Ciekawi mnie, czy wciąż myślisz,
że wpłynąłem na niego, nie kryjąc się z tym, kim jestem,
jednak po takim czasie powinnaś być bardziej rozwinięta.
Cóż. Uważam, że go zachęcono.
Nieważne. Ma świetne stopnie.
- Rozmawiacie? - Oczywiście, to mój syn. Kocham go.
Wbrew temu, co o mnie myślisz,
kocham go bezwarunkowo. Byleby nie wracał do Austin.
Dlaczego ma nie wracać? Austin jest przyjazne dla gejów.
Nie w moich kręgach.
Nie zrozumieliby. Nie chcę, by moje życie stanęło na głowie.
Masz sekret.
- Takie jak ja mają ich wiele. - Nie.
Traktujesz jak sekret to, że twój syn jest gejem.
Boisz się mówić o tym swoim bliskim,
bo wygnaliby cię ze swojej hierarchii.
Właśnie. Sam rozumiesz.
Rozumiem, tylko...
czy ty rozumiesz, że syn czuje to samo?
Gdyby podzielił się tym z niewłaściwą osobą,
ta wykreśliłaby go ze swojego życia.
Czułem to samo, gdy dorastałem.
Dręczy nas to samo.
Rozumiesz?
To mnie pocieszyłeś. Dzięki.
Dostał! Prosto między te małe oczka.
Niech syn... napisze wypracowanie jeszcze raz
i oceń to, które wyjdzie mu lepiej.
Dobrze, rozsądnie.
Świetnie.
Dobrze, że wszystko się nagrało.
Możesz sobie odsłuchać tę swoją mowę, kiedy zechcesz.
Na koniec powiem, że pozwolę wam wszystkim
napisać ostatnie wypracowanie jeszcze raz.
Gratulacje, daję wam drugą szansę.
Jezusie!
Wybacz.
Zabłądziłam tam na górze.
Chciałaś przyłapać uczniów?
Tak, ale nikt nie ściąga.
Przeglądają tylko Snapchata, tak jak myślałam.
Spadam stąd.
Koniec lekcji.
Wstawaj. Idziemy.
Napisy: Piotr Kacprzak