Tutaj! Dlaczego?
Guziki zasrane.
KONFERENCJA PEDAGOGICZNA W DALLAS
NAUCZYCIEL ANGIELSKIEGO
Siri, napisz do Malcolma.
„Hej, Malcolm, przecinek.
Jestem na fajnej konferencji w Dallas, przecinek, wpadłbyś, kropka.
Mam z pokoju widok na parking, lol, przecinek,
Możemy się bzykać i takie tam, kropka”.
Cześć.
Konferencja pedagogiczna w Dallas!
Najweselszy weekend w roku. Darmowy hotel,
darmowe śniadanko, gadanie, że jesteśmy bohaterami...
Bohaterowie to grupa interwencyjna.
A kiedy bym ją niby spotkał? Zjeżdżając z mostu?
I czy oni nie zabijają ludzi?
Oto i on! Nakręcony na jutrzejszą mowę?
Jestem gotów.
Będzie mowa!
Wielka mowa. Jest fatalna.
Jest w niej tyle nieśmiesznych żartów. Spójrz.
„‘Uczę tu’ głosem Schwarzennegera”. O matko.
„Przerwa na haha”.
Trzeba poprawić.
Witam. Z finansowego punktu widzenia rok zaczął się kiepsko.
Powiem wprost: nauczycielski fundusz emerytalny
zbliża się do stanu, który nazwałbym najgorszym scenariuszem.
Kurde.
Dobrze, że ja mam to w dupie.
Moja forsa robi co innego, że tak powiem.
Masz emeryturę z automatu, wiesz?
Cicho siedź.
Po pandemii dla co czwartego ucznia nie ma żadnej nadziei.
Tak, zachęcamy nauczycieli do wzięcia drugiej posady.
Drugiej posady?
Uczniowie mogą nas teraz pozywać.
- Oto dlaczego to niedobrze. - Szlag.
Uczniowie biją nauczycieli.
Pięściami i przedmiotami twardymi. 30%...
Same złe wieści?
Jest nagranie, na którym mnie leją.
Ale to dołujące.
To chyba koniec nauczania. Wybraliśmy umierający zawód?
To umierający zawód wybrał nas.
Musicie poznać Mitcha.
Może z nami wkrótce pracować. Lubi futbol.
- Fajnie. - Mitch, miło mi.
Mnie też. Rewelacja.
- Na jakim stanowisku? - Nowego nauczyciela WF-u.
Nowego?
Gadałem z Grantem... Mariachim?
- Morettim. - Tak. Poszło świetnie.
Czekaj. Ale masz być dodatkowym panem od WF-u, czy zastąpić obecnego?
Zastąpić.
Ręce pośrodku. Trzymasz piłkę.
Idziemy... do kolejki.
Mówiłem, że są super. Piwo czy tequila?
To i to.
- Co za obłęd. - Smutne.
- Oby to była pomyłka. - Grant?
- Nie zwalnia ludzi ot tak. - Kurwa.
- Tak? - Zwalniasz Markiego?
- Złożona sprawa. - Już w szlafroku?
Tak, od razu się w niego przebieram. Małe przyjemności.
No i dostałem lepszy pokój, z prysznicem parowym.
- Dziękuję. - Zwalniasz go czy nie?
Praca wymaga ode mnie rzeczy, które niechętnie chcę robić.
- Zwalniasz go. - Kurna mać.
Nie komplikujcie sprawy jeszcze bardziej, dobrze? Koniec.
A teraz dajcie mi spokój.
Mamy kilka uwag do mowy.
Dobra, słucham.
Jest parę kiepskich żartów...
Nie, nie bawimy się w to.
Może ci pomóc?
Jestem w szlafroku! Przy obiedzie, pa.
Jak myślisz, co w nim robi?
Pewnie ogląda Extra z Mariem Lopezem.
- Grant był taki dziwny. - Co nie?
- Jakby miał tam dziwkę. - Evan?
O raju, Pasha! Co u ciebie, stary?
Ale powiew przeszłości.
Pasha to mój bliski kumpel ze studiów.
Siema. Przysłało cię Sourcely?
Odwalamy dziesięć takich imprez rocznie.
Czym się zajmujecie?
Niewykorzystana energia to ogromny rynek. Pozyskujemy ją dla korporacji.
Pracujemy z władzami miast, komercyjnymi i mieszkalnymi budynkami.
A, no jasne...
Za jakieś pięć lat ktoś podbije ten sektor. Czemu nie my?
Właśnie!
Stój. To żonka?
Nie, dalej jestem gejem. Gwen, przyjaciółka.
Nie przekabaciłaś go?
Staram się, jak mogę.
Dobre.
Pracujemy razem. Nauczamy.
Nauczyciele, fajnie...
Trzeba wam przyznać: jesteście bohaterami.
- Dzięki. - Ja spadam, ale zgadajmy się potem.
- Chętnie. - Chcecie torby bajerów?
- No! - Serio?
Uwielbiam je. Nikt nam nie daje.
Napiszę do ciebie i się złapiemy.
No, zaszalejmy.
Wy się przyjaźnicie? To taki biznesmen.
Po pijaku zwyczajnie wyjmuje fujarę.
Lubisz takich.
Ograniczając ilość przekazywanej wiedzy,
zmniejszycie liczbę wypalonych.
A czy w gruncie rzeczy nie chodzi właśnie o to?
Jak często chodzisz go Granta, pochwalić go jako szefa?
- Po co? - To miłe i umacnia pozycję.
Grant to tchórz. Nie odważyłby się mnie wylać.
Pamiętacie Davidson od chemii?
Nie było jej trzy miesiące i uczy dalej.
Była na macierzyńskim.
Widzieliście jej dziecko? Straszny dryblas.
Zablokowałem ją na insta. Wygląda jak Slenderman.
Odpowiem teraz na pytania dotyczące wypalonych uczniów.
Co jest grane? Tak mnie dołują te seminaria.
Ta kurka to taki sztos.
Domówię sobie drugą. Papi!
Nie jedz nawet tego. Jest niedogotowany.
Ja tak chciałem. Kurczak jest jak łosoś.
- Różowe ma być letnie, skarbie. - Dobra, skarbie.
Grant, te żarty. „Pokój nauczycielski - jeszcze jak”?
- Powtarza się cztery razy. - Bo nawiązuję.
Lepiej wywal.
Słuchajcie, znam tę publikę i wiem, co robię.
W takim razie wytnijmy te żarty. To nie występ komediowy.
Możemy zostawić żarty, jeśli całość pójdzie do kosza.
- Wszystko trzeba przepisać. - Markie.
Ma na myśli, że można by ją wyglancować.
Ma potencjał, by była dobra.
Wyglancuj tę linijkę o przejeżdżaniu przez myjnie.
Co to ma do rzeczy?
Czytaj dalej, wyjaśnia się później.
Napisałeś to, jakbyś nie umiał. Jakbyś zlecił to uczniom w kozie.
Stop. Kuzyn zaprogramował własne ChatGPT, by napisało bardziej zjebane Breaking Bad.
Niech ono ci napisze.
Dosyć. Skończyłem, dziękuję bardzo.
- Dziękuję. - Grant.
Co mi zrobi? Zwolni mnie?
Jezusie.
- Siemka! - O Jezu!
- Cześć. - Malcolm. Zapomniałem, że cię zaprosiłem.
- Cześć. - Dzięki.
Wybacz, ledwo żyję. To był szalony dzień.
Było mnóstwo seminariów, a na każdym mówili:
„Oto dlaczego mamy gorzej niż kiedykolwiek”
i „oto jak radzić sobie z tym, że uczniowie cię biją”.
Chryste Panie.
- No nie! - Co?
Jechałem tu trzy godziny bzykać się i zamawiać obsługę,
a nie słuchać o twoich życiowych rozterkach.
Ale mówię serio.
Pogadajmy chwilę. Powinienem dalej nauczać?
Czy warto?
Czy jestem jak ten jakmutam, co wpycha skałę po zboczu?
Robert?
Pytanie ósme: wymień pięć mięs w ofercie Chipotle.
- Jagnięcina... - Już przegrałeś.
Jakie było trzecie pytanie? To się nie zgadza.
ROBIMY IMPREZĘ FIRMOWĄ, WPADNIJCIE.
Wpadnij na kort baseballowy.
Znam kierownika. Można odpiąć maszynę.
I tylko...
Cały dzień odbijanego!
Co za obłęd. Gada z gościem, który go zastąpi.
Trzeba coś z tym zrobić.
Dowie się i będzie miał nam za złe.
Nie chcę mu mówić.
Ja też nie. W zasadzie to zadanie Granta.
Bo jest dyrektorem.
Fajnie, że to omówiliśmy.
ZARAZ BĘDĘ.
- Z kim piszesz? - Z Pashą.
Co za jeden?
Kojarzysz tę firmę Sourcely? Urządzają imprezę „rozświetlić parkiet”.
- O raju. - Zostańcie, ja się wymknę.
- Nie, idziemy balować z tobą. - Durny ten quiz.
- Masz jeszcze mamę? - Rzadko gadamy, ale...
Markie, chodź na imprezę.
Laski górą.
Fajnie było cię poznać. Napiszę.
Nara, frajerzy, idziemy balować z bogaczami.
Dryń dryń, przybył król!
Dan, Eileen, chodźcie poznać Evana.
Siema.
Gość był na studiach taką legendą.
Gdy odwołano wiosenny festiwal,
przekonał Passion Pit do darmowego występu w starej fabryce.
- Passion Pit? - No, to był obłęd.
I jeszcze spali na mojej brudnej kanapie.
Kurde, brzmi ohydnie! Fu!
To jest Rick, kolega z pracy.
Niezbicie szanuję, co robicie z energią słoneczną i tak dalej.
- Dziękuję. - To ja niezbicie dziękuję.
A wy jesteście nauczycielami i tak dalej. To takie szlachetne.
Potrzebujemy takich twardzieli jak wy.
Kolejne pokolenie słyszy teraz tyle dezinformacji.
Dzięki. Głównie tylko mówię dzieciakom, by odłożyły telefony.
Z kolei ja raczej...
Tylko dorabiam w szkole. Jestem zdolnym konsultantem.
- Napijemy się? - Tak, suszy mnie.
Opowiedz co nieco o tej wizytówce.
„Wybitny biznesmen i prezes”, a obok „suko”.
W Austin lubimy świrować. Chodzicie do galerii handlowych.
Mam cztery psy i wyprowadzaczy.
I często pracuję z domu. Mam czadowy gabinet.
- Kupiłeś dom? - Jesienią, za gotówkę.
Życie jak marzenie.
Ja nawet nie mam co myśleć o kupnie domu.
Ledwie odkładam coś na konto oszczędnościowe.
Wszyscy tak piętnują kapitalizm, ale co zrobić? Umierać w biedzie?
Nie, to odrażające.
Szukamy w Sourcely dobrych ludzi.
Miło, dziękuję.
Chociaż guzik wiem o energii słonecznej i... Jak to leciało? Arbitracji?
Arbitrażu. Chrzanić to.
Wystarczy znać się na ludziach, a ty - się znasz.
Powiedz tylko słowo i porozmawiamy.
Wstawmy jacuzzi w szkole.
Na ołówki nas nawet nie stać.
„Nie stać mnie”.
- A tobie co? - Nie wiem.
Zastanawiacie się czasem, jak wybór zawodu wpłynął na wasze życie?
Tak, stary.
Byłeś na jednej fikuśnej imprezie i nagle zwątpiłeś w całe swoje życie?
To złoto głupców.
Ale nadal złoto.
Gdybyś nagle miał masę wolnego czasu, jak byś go spędził?
Całą masę?
Pewnie bym się za siebie wziął.
Fajnie.
- A co? - Tak pytam.
Podpłyń, żebym nie krzyczała.
Nie, tu mi dobrze.
Boisz się? Nie umiesz pływać?
- Kto ci powiedział? - Co?
Nie umiem.
- Żartowałam. Serio? - Nie szczycę się tym.
Ale trenujesz drużynę pływacką.
Wiem, ale to całkiem inna sprawa.
Taki Belichick nie robi w basenie kółek z motylkami na rękach.
Możesz nikomu nie mówić?
- Pewnie. - Dzięki.
Może cię nauczę, gdy już Nick wykopie basen za domem.
Chętnie.
Czy to normalne, żeby bezrobotny
spędzał cały czas na własnoręcznym kopaniu basenu?
A co dziś jest normalne?
Według mnie - nie to.
Wybacz, myślałam na głos. Ty też nikomu nie mów.
Po takim czasie możesz mi powiedzieć wszystko.
Po prostu nie bez kozery skończyliście na takich stanowiskach.
Zostałem psychologiem szkolnym tylko dlatego, że w liceum mój spytał,
co chcę robić, a ja bez namysłu odparłem: „To co pan”.
Cztery lata zeszły na robieniu durnej magisterki.
To nie tak, że nie lubię nauczać, bo bardzo to kocham.
To sens mojego życia.
Tylko że... jest coraz trudniej, prawda?
- No jasne. - Te dzieciaki...
Nie wiem, pandemia coś zrobiła.
- Wszyscy są martwi. - Nie panuję nad uczniami.
- Dzieciaki zmyślają choroby. - Wszędzie się ruchają.
Wydaje ci się, że robienie czegoś innego byłoby łatwiejsze?
Wszędzie będą przeszkody i nieprzyjemni ludzie.
Ważne, żeby kochać swoje zajęcie
i ludzi ze swojego otoczenia.
Dobrzy ludzie to dobrzy nauczyciele. Ludzie tacy jak ty.
„Dobrzy ludzie to dobrzy nauczyciele”! To powiedz w mowie!
Dość tych twoich rad.
Powiem to, co napisałem, i kropka.
Pół godziny. Wyłazimy, bo umrzemy.
Jazda!
Pobudka.
- O Jezu. - Wstawaj!
- Malcolm, weź. - „Mamy piękny dzień w Dallas.
Niebo jest takie czyste”. Chodź, ustaliłem na dziś fajny plan.
Pojedziemy do Dealey Plaza, zobaczyć, gdzie rozdupczyli JFK.
Nie mogę, muszę być na tej konferencji. Po to przyjechałem.
Fu, co?
O co chodzi? To wyjazd służbowy, a nie urlop.
Po co więc tu jestem?
Nie wiem, laska. Po co?
- Jaja sobie robisz? - Nie w tym sensie.
Nie rób ze mnie łupka. Zaprosiłeś mnie.
Gadaliśmy o tym już 50 razy.
Nie możesz robić wszystkiego po swojemu, nie oglądając się na mnie.
Tak mogą do siebie mówić chłopaki, a my nimi nie jesteśmy.
Z więcej niż jednego powodu. Pamiętaj,
że niejednokrotnie chciałem wznowić tę relację, gdy ty nie chciałeś.
Dobra, raz od czapy dałem ci kosza dwa lata temu.
A teraz będziesz dla mnie wredny po wsze czasy, tak?
A który z nas, kurwa, jechał do ciebie do Dallas? Ja.
Koniec rozmowy, wiesz? Od teraz jesteśmy tylko kumplami.
Kumplami, którzy się nie grzmocą.
Dość już mam tej całej ckliwej, chłopakowej gadki.
„Chłopakowej”. Fu.
Dobra, racja.
Tylko nie licz, że będę cię woził o trzeciej na SOR z podejrzeniem raka.
- Nie liczę, bo się przyjaźnimy. - Super. Wspaniale.
Dajesz gosposi napiwek? Cześć, Malcolm.
No cześć.
Co tu tak dziwnie? Gniewacie się na mnie?
Ev!
- Co tam, brachu? - Jak leci?
Brakowało cię wczoraj. After był obłędny.
Trafiliśmy do takiej nowej speluny.
Gites. Bardzo fajny brunch.
Wszystko pierwsza klasa. To szampan, nie prosecco.
Organiczne owoce morza z Oceanu Indyjskiego.
- Dekadencja. - No.
Szczerze, Evan. Przyszedłeś. Co jest?
Chcesz pracować w Sourcely?
- Jestem... otwarty. - Tak? Zajebiście!
- Ale nie mówię, że na pewno. - Dobra.
Tak się cieszę. Zmieni się całe twoje życie. Serio.
...biorę kredyt w banku...
O, jest Rick.
Na mojej karcie było zdjęcie z wilkiem, a teraz jest z dwoma końmi.
Dan go zaprosił, żeby przedstawił parę swoich „pomysłów”.
Fajnie, że jesteś dla niego miły. Ma trochę nie po kolei.
- Nabijacie się z niego? - Nie...
- Z mojego kumpla? - Co? Nie.
Jaja sobie robisz?
W skrócie to jakby DoorDash,
tylko że ktoś jeździ siedzieć z twoją dziwną babcią.
Tak, zespół będzie zachwycony.
Hej, co robicie?
Rick przedstawia... Jak to nazwałeś?
- „Babciochwyt”. - Skąd taka nazwa?
Bo chwyta się babcię za serce.
Co?
Wiecie, że Rick ma prawdziwą pracę? Pomaga uczniom dostać się na studia.
A wy co robicie w tym swoim Sourcely?
Arbitraż energetyczny, mówiłem ci.
Nikt w życiu o czymś takim nie słyszał!
To największy abstrakt świata, nie posada.
- Idziemy. - Co ty robisz?
Gadasz po pijaku jak gej.
Nie skończyłem!
Nie zdążyłem spróbować krewetek, więc biorę wszystkie.
Ej, małże były sprowadzane!
Jesteś fajniejszy od całej tej zgrai.
Kurde, wiem.
Oczywista sprawa.
Powitajmy teraz ciepło kolejnego głównego mówcę.
Dyrektora Granta Morettiego ze szkoły Morrisona-Hensleya.
Dziękuję.
Jezu, zdążyliście.
- Wieża krewetek? - Tak, nie przejmuj się.
Pamiętam, jak spotkałem młodego nauczyciela z Austrii imieniem Arnold.
Spytałem, w której szkole chce uczyć.
Po dłuższym namyśle wreszcie uniósł rękę i stwierdził:
„Uczę tu”.
Być może nie wiedzieliście, ale uwielbiam przejeżdżać przez myjnie samochodowe.
Nie ma to jak dziesięć minut sam na sam z tunelem szczotek.
- Daje czadu. - Co nie? Zna publikę.
Wiedziałem, że podoła.
Jedne z najlepszych, najbardziej owocnych znajomości
to znajomości z moimi kolegami po fachu i przyjaciółmi.
Pamiętajmy, że dobrzy ludzie to dobrzy nauczyciele.
- No powiedz. - Ty.
Widzieliście, jak dzieciaki próbują cytryny?
Markie, chcielibyśmy pogadać o...
niepokojącej sprawie dotyczącej twojego zatrudnienia.
Plotki, że chcę się zwolnić?
- Coś takiego. - Poniekąd.
Czyli moja taktyka się sprawdza.
- Taktyka? - Nic wam nie mówiłem?
- Nie. - Co roku udaję, że się zwalniam.
Mówię Grantowi, że mam nową ofertę.
Ale nie mam. Tylko bardziej mnie docenia.
Co? Najbardziej zjebany pomysł pod słońcem.
Biedak nie wie, jak motam mu w głowie.
Spadam, ludziska. Zawinę do mamy.
Słodkie!
Wisi mi cztery stówy. Nara.
Wyjedźmy w dziesięć minut, to ominiemy korki.
- Ile masz gratów? - Same potrzebne.
Nie zastępuj Markiego, dobra?
Wcale nie dostał oferty. Tylko cię wkręca.
- Wiem. - Tak?
No jasne. Co roku udaje, że odchodzi, a ja, że go zastąpię. To taki taniec.
Jakie toksyczne! Martwiliśmy się cały weekend.
Rick, ściągaj ciuchy Sourcely.
- Nabijali się z ciebie. - Nie, stary.
Tak już sobie gadamy. Jeśli z kogoś, to raczej z ciebie.
- Wyglądasz jak Neo. - Na razie.
Mitch, stary, siemka!
Nie odchodź, Rick, jedziemy!
Tamten Pasha przysłał mi zdjęcie tyłka.
Pokaż.
Napisy: Piotr Kacprzak