W poprzednich odcinkach...
Prawdziwie sprawiedliwym Pan zsyła schronienie.
- Wheelerowie przygotowali to wszystko? - Na wieść, że może tu pani zamieszkać.
Niesamowite, prawda? Pełna porodówka.
- Idę na spacer. - Wykluczone.
Potrzebuje pani odpoczynku. Do pokoju.
Już blisko!
Łap go!
Nie stawia się! Przestańcie!
Nigdy nie straciłam nadziei.
I ty jej nie straciłeś. Bo wiedzieliśmy, że się odnajdziemy.
June Osborne została zatrzymana przez mój oddział na ziemi niczyjej.
- Wyrzucić go. - Nie rozdzielamy się!
- Nie! - Co się z nią stanie?
Poślę Ezrę do ziemi niczyjej, żeby się z nią rozprawił.
Chcę pojechać z Ezrą. Być świadkiem.
- Co ty odpierdalasz? - Jedź!
- Dokąd jedziemy? - Jedź.
Do Toronto? Gilead?
Tak? Żeby mnie tam zajebali?
A Luke? Co z nim zrobią?
Jezu!
- Przepraszam. - Kurwa, przepraszasz?
Pierdolę!
June!
Nie zastrzelę cię.
Proszę cię!
Jezu... czy ty, kurwa, rodzisz?
No jasne. Chryste...
Przestań tym machać...
- Kiedy się zaczęło? - Jakiś czas temu.
Wody odeszły?
Jak częste są skurcze?
Jasne. Masz telefon?
- Nie. - Wysiadaj.
- Co? - Kurwa, wysiadaj.
Dlaczego? Co zrobisz?
Spróbuję nas stąd wydostać. Zawieźć cię do lekarza.
- Nie. - Tak.
- Musisz trafić do szpitala. - Znajdą mnie tam.
Kto?
Kurwa!
Kim był typ, którego postrzeliłaś?
Kto to był? Uciekałaś skądś?
Dobra...
- Zabierzemy cię stąd. - Dokąd? - Do stodoły.
- Stodoły? - Masz lepszy pomysł? - Nie.
Tak myślałam.
Oddychaj. O tak.
- Może będzie żłóbek. - Urocze.
OPOWIEŚĆ PODRĘCZNEJ
Dziękuję.
Przepraszam za spóźnienie, Fred potrzebował wsparcia
przed wystąpieniem na Radzie. Wiecie, jacy są mężczyźni.
Doskonale rozumiemy.
Przedstawiam naszą nową Podręczną, Fredę.
- Błogosławiony owoc. - Niech Bóg otworzy.
Tędy.
Przyj, przyj, przyj.
Oddech, oddech, oddech.
Przyj, przyj, przyj!
Oddech, oddech, oddech.
- Błogosławiony dzień. - Błogosławiony.
Zaiste błogosławiony.
Przyj, przyj! Niech się święci Jego Imię!
Dotarliśmy do najświętszej części procesu narodzin!
W której Bóg zaprawdę pozwala odczuć swą obecność.
Oto naczynie Boga gotowe jest
wydać na świat owoc Jego miłości.
Oddech!
Ale bramy niebios nie otwierają się bez nadzwyczajnego wysiłku,
prawda, dziewczęta?
Musimy wypchnąć tę nową duszę.
Wesprzyjcie siostrę w trudzie.
Módlcie się dla niej o siłę i powodzenie.
Przyj, przyj, przyj!
Oddech, oddech, oddech!
I przyj, przyj!
Przyj! Oddech! Oddech!
Oddech.
Oddychaj. Oddychaj...
O tak.
To już?
Nie.
- Strasznie zimno. - Będzie tylko zimniej.
Z pierwszym tak bywa. Hannę rodziłam 19 godzin
i prawie połamała mi miednicę.
Z Nichole poszło szybciej.
Ale wtedy byłam sama.
Myślałam, że jeśli coś pójdzie nie tak,
umrzemy i nikt się nie dowie.
Nikt nie będzie nas szukał.
Jakbyśmy nigdy nie istniały.
Ten będzie mocny. Musisz oddychać.
- Nie mogę... - Możesz, musisz.
- Nie mogę. - Możesz. Oddychaj.
O tak.
Muszę coś sprawdzić.
- Co? - Szyjkę macicy, czy wyczuję główkę.
Boże! Zostaw mnie!
- Usiłuję ci pomóc! - Chcesz zabić mnie i moje dziecko!
Dobra. Chcesz być w tym sama, to, kurwa, bądź!
Jesteśmy z tobą.
Zbierzcie się wokół siostry, dziewczęta.
Bądźcie przy Klarensie w godzinie próby.
Zmówimy modlitwę oczyszczenia.
Spraw, bym nie ustawała w żalu...
Jest gotowa.
Niech pan czyni, co konieczne. Wola Boża.
Dziewczęta.
Zabij mą zawiść, kieruj językiem, stłamś moje ja.
Wybaw mnie od przywiązania do nieczystego,
od złych skojarzeń, od słodyczy grzechu...
Fredo... módl się.
Za życie dziecka.
Dawaj...
Kurwa.
Kurwa!
Wróciłaś.
Odliczamy od 10. Uwaga...
10, 9, 8, 7, 6...
Tak. 5...
- Widzę główkę. - Tak?
Chcesz dotknąć?
Główka twojego dziecka. Czujesz?
- Widzę jego włosy. - Jakiego koloru? - Brązowawe.
- Jest krew, ale to szatyn. - Szatyn?
Już blisko.
Wyciśniemy główkę.
Dasz radę. Uwaga...
Głęboki oddech. Głęboko...
Z przepony.
Z przepony...
- Boże, piecze... - Wiem.
- Gorąco mi. Gorąco... - Ze zmęczenia.
- Nie mogę. - Możesz, dasz radę. Już prawie.
Musisz tylko wycisnąć główkę. Twoje dziecku jest tuż tuż.
Jest... główka wyszła, udało się.
Główka wyszła. To już masz, jeszcze tylko jeden,
żeby wyszły ramiona, a potem już z górki.
Dasz radę. Spróbuj, to będzie to.
Jest.
Zdrowy?
Idealny.
Malutki, jestem twoją mamą.
Chwała Panu.
Mój aniołek.
Chwała Panu.
Jesteś taki piękny...
Klarensa wypełniła swój obowiązek na tym świecie.
Będziecie ją opłakiwały, ale wiedzcie, że jest miłowana.
Bóg jest prawdziwym sędzią, a ona jego naczyniem.
Uradowała go, a on posłał ją ku ostatecznej nagrodzie.
Chwała Panu.
Chwała.
Odprowadźmy naszą siostrę do domu.
Moje maleństwo...
Nazwę cię Noah.
Ładne imię.
Zbawca ludzkości.
Mały Noah. Nie mogę uwierzyć.
Tak długo na ciebie czekałam, tak cię pragnęłam...
Było warto?
Teraz myślę, że tak.
Jak ssie?
- Mocno, jest głodny. - Na pewno.
Hannah nie mogła ssać.
Miała przerost wędzidełka, o czym nie wiedzieliśmy, ale...
karmiłam ją, a ona była wciąż głodna...
Czułam się winna...
Ciągle się przeziębiała i myślałam, że to przeze mnie, przez karmienie.
Ale kiedy była starsza, też się przeziębiała, więc...
Musiałam zostawać z nią w domu...
a czasem nie mogłam.
Czasem nie chciałam.
Dlaczego mnie nie zabiłaś?
Ty wymachiwałaś pistoletem...
Nie dziś. Pod Centrum Informacji.
Miałaś broń.
Tak.
Dlaczego mnie nie zabiłaś? Czemu Freda, nie mnie?
Nie chciałam.
Tyle razy wyobrażałam sobie tę chwilę.
Zawsze myślałam, że będzie przy mnie.
Fred.
Jest do niego podobny.
Podobno zawsze na początku są podobne do ojców.
To ewolucyjne. Żeby ojcowie ich nie zabijali.
Ewolucja?
Myślisz, że będzie taki sam?
- To zależy. - Od czego?
Kto go wychowa.
I na jakiego człowieka.
Czego będziesz go uczyć.
I co pozwolisz mu...
brać.
Chcę, żeby miał wszystko.
Wszystkie tego chcemy.
- Coś mu jest? - Nie.
Ciekawe, że zawsze na widok noworodka masz wrażenie,
jakbyś wcześniej żadnego nie widziała.
- Próbowałam zasnąć. - Spałaś.
Bałam się, że uduszę go tymi kocami...
Nie powinien mieć takiego legowiska.
Musimy was stąd zabrać.
- Gdzieś, gdzie się wami zajmą. - Nie.
Mówiłam, w szpitalu mnie znajdą.
- Kto? - Wheelerowie.
Rodzina, u której mieszkałam. To oni cię szukali.
Pilnowali mnie...
śledzili, są wszędzie.
Jakbym była ich Podręczną.
Tobą.
- Choć brzmi to strasznie... - Tak.
Dlatego nie mogą mnie znaleźć i dopaść mojego dziecka.
Wiem, że to rozumiesz.
Nie masz wody, jedzenia, zamarzasz.
- Gorąco mi. - Bo masz gorączkę.
Dlatego musimy stąd wypierdalać
i zabrać cię gdzieś, gdzie będziesz miała opiekę...
albo oboje umrzecie.
Powolną śmiercią.
Chcesz patrzeć, jak twoje dziecko umiera z głodu,
gdy ciebie będzie zabijać sepsa?
Nie.
Może ty go weź.
Co?
Tu nic mnie już nie czeka. Nie mogę jechać do Kanady.
Ani wrócić do Gilead.
To koniec. Nie mam przyszłości.
Ale ty masz, może mogłabyś go...
- wziąć do siebie. - Nie wiesz, co mówisz.
Chcę dla niego jak najlepiej, jak ty zrobiłaś z Nichole, swoją córką.
U ciebie byłby bezpieczny.
Zadbalibyście o niego, ty i twój mąż. To dobry człowiek.
Nauczyłby Noah być dobrym.
By nigdy nie zrobił tego, co jego ojciec.
Tego, co ja.
- Nie. - Myślę, że Bóg cię mnie dziś zesłał.
- Ścigałaś mnie. - A jeśli pokierował moją ręką,
byś jak anioł uratowała moje dziecko?
- Pieprzysz. - Istnieją anioły zemsty,
które przynoszą siarkę i ogień.
"Chwalcie, narody, lud Jego.
On odpłaci za krew swoich sług,
odda zapłatę swym wrogom".
Anioły istnieją.
Może jesteś moim.
Tak o mnie myślisz?
"A nie mogąc go dłużej ukrywać,
wzięła skrzynkę z papirusu
i włożyła w nią dziecko".
Może jestem skrzynką.
Może jestem naczyniem.
Donosiłam moje maleństwo...
urodziłam go... utuliłam.
Może to wszystko, co było mi pisane.
Może to wola Boża.
Wola Boża.
Naczynie.
Tak mnie postrzegałaś.
Nas.
Kim byłyśmy...
skąd przyszłyśmy...
czego pragnęłyśmy...
to się dla was nie liczyło.
Dla żadnej z was.
- Przepraszam. - Co z tego?
Liczyłyśmy się.
Byłyśmy...
jesteśmy ludźmi.
Mamy swoje życie.
I dlatego uratuję twoje.
Bo to nie Gilead.
A ja nie jestem tobą.
- Nie zasługuję na ratunek. - Nie robię tego dla ciebie.
Tylko dla niego.
Spójrz na niego.
Na swoje dziecko.
Jesteś jedyną osobą na świecie, jaką zna.
Jedynym znajomym zapachem,
rozpoznawalnym głosem.
Kochasz go.
I tak bardzo go pragnęłaś.
Jesteś jego matką.
Powinien być przy tobie.
Taka... jest wola Boża.
Czy mnie rozumiesz?
Możecie nam pomóc?
- Po porodzie? - 6, 8 godzin.
Nie bój się, pomogą ci.
Będzie dobrze. Usiądź.
- Komplikacje? - Nie, oboje zdrowi.
Spokojnie, rób, co mówią.
Zajmą się nim.
Nigdzie nie idę. Będzie dobrze!
Przepraszam...
- Miała pani wypadek? - Nie, mogę zadzwonić? Proszę
Przez 9.
June?
Zabrali go na intensywną.
Nie szkodzi.
Miałaś gorączkę, prawda?
To normalne, muszą mieć go na oku.
Powiedzieli, że to tylko obserwacja,
ale nie miał gorączki, tylko stan podgorączkowy...
Podobno może mieć... żółtaczkę.
Nie są pewni, muszą zrobić badania.
- To wszystko bardzo normalne. - Tak powtarzają, ale to takie...
bezosobowe i...
nie wiem, bardzo... medyczne.
A ty jak się czujesz?
Gorączka spadła...
Podali mi antybiotyk, nie ufają tu naturalnym rozwiązaniom.
Nie pozwalają mi go karmić.
Czekają, aż oboje będziemy nawodnieni.
- Słusznie. - Podają mu odżywkę.
Nic mu nie będzie.
Słowo.
Chcę pójść do domu.
Nie ma domu.
Tylko gdziekolwiek jesteś.
Ziemia niczyja.
Dziękuję.
Proszę.
Luke...
Moira mówiła, że cię puścili.
Na granicy.
Tak się cieszę.
Udało się.
Tuello ma pen-drive'a, pracuje nad nim.
Dziękuję!
Nic ci nie jest? Zrobiła ci coś?
Nie.
- Urodziła. - Przy tobie?
To chłopczyk.
Zdrowy. Dosyć zdrowy...
może mieć żółtaczkę, ale u niemowląt to normalne, prawda?
Mogą go położyć pod lampą i...
A co z Sereną?
W porządku.
W porządku?
Tak. Opowiem ci, chodźmy.
Zaczekaj.
- Serena Waterford? - 211.
Co jest?
Spokojnie, to nie po nas. Chodź.
Ale...
Serena Waterford? Służby Imigracyjne, jest pani zatrzymana.
Zatrzymana?
Domagam się adwokata.
Nie przysługuje osobom bez prawa pobytu.
Co się dzieje?
Nielegalne przekroczenie granicy, brak statusu...
Wezwałeś ich?
Zrzekła się wizy dyplomatycznej, opuszczając Centrum.
A moje dziecko?
Nie zapewniamy opieki niemowlętom.
Co to znaczy?
Gdzie jest moje dziecko?
Zajmą się nim odpowiednie służby.
Nie możecie...
Proszę! Zaczekajcie!
Nareszcie... wie, jakie to uczucie.
Zaczekajcie! Proszę!
June, nie pozwól im zabrać mojego dziecka!
- Sprawiedliwość. Prawda? - Tak...
Nie pozwól im go zabrać! Przestańcie!
Pomóż mi!
June, błagam!
Zrób coś!
June, proszę cię!
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
NA PODSTAWIE POWIEŚCI MARGARET ATWOOD
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Michał Kwiatkowski