Tak?
Chyba zgubił pan na zewnątrz pieniądze.
Jeśli się mylę, to przepraszam.
Nie, nie. Proszę.
Dobrze.
Tak, to moje.
Mówi pan po angielsku.
- Potrzebuję do pracy. - To spora kwota. Szkoda by było zgubić.
Tak. Dziękuję.
Powinienem dać panu nagrodę, prawda?
Nie ma takiej potrzeby.
Ale mam pewną prośbę.
Widział pan tego chłopca?
Zaginął sześć dni temu. Ma na imię Yuma.
Nie widziałem go.
Chyba nie mówisz mi prawdy, Hideo.
Myślę, że popełniłeś duży błąd.
Wysłałeś żądanie okupu do rodziców Yumy.
Państwa Kobayashi. Ale pan Kobayashi nie jest ojcem Yumy.
Nie.
Myśli tylko, że nim jest.
Prawdziwym ojcem Yumy
jest człowiek nazwiskiem Masaki Hashimoto, a pan Hashimoto...
jest szefem w tokijskiej yakuzie.
Jedyne pytanie brzmi więc,
co stanie się teraz.
Dam ci szansę. Musisz tylko zabrać mnie do chłopca.
Kiedy będę mieć Yumę,
dam ci dwie godziny, zanim powiadomię jego ojca.
W tym czasie pojedziesz na lotnisko i kupisz bilet,
byle do obcego kraju.
W Japonii nigdy nie będziesz bezpieczny.
Nie lubię krzywdzić ludzi.
Naprawdę.
Powiedz, gdzie jest chłopiec. Umowa nadal obowiązuje.
Proszę. Powiedz, gdzie ukrywasz chłopca.
Przepraszam. Sam jesteś sobie winny.
Cholerny garnitur z Savile Row.
Kim pan jest?
Proszę usiąść.
Yuma.
Dziękuję.
Cieszę się, że mogłem pomóc.
Jest pan ranny.
- Zajmę się tym. - Jak pan sobie życzy.
Poczekaj na zewnątrz.
Proszę już iść.
Nie lubię krzywdzić ludzi. Naprawdę.
Na świecie jest dość cierpienia bez mojego udziału.
Znajdowanie zaginionych.
Zwracanie ich bliskim.
To w mojej pracy lubię.
Dla tego warto dostać nożem i zniszczyć garnitur.
To ciężka robota.
Ale stabilna.
PROŚBA O ŚWIADCZENIE USŁUG
W IMIENIU JONATHANA SIEGELA
Oby gorączka spadła. Przestała wymiotować?
Mam klienta...
więc muszę kończyć.
Temperatura jest dobra? Mogę podkręcić klimatyzację.
- Jest idealnie, dziękuję. - Mówi pan po arabsku?
Tak. Wiele lat temu mieszkałem w Damaszku.
To było świetne miasto przed tym wszystkim.
- Ja jestem z Damaszku. - Jak się nazywasz, przyjacielu?
Munzer.
Słyszałem, że mówisz o swojej córce.
To numer mojego lekarza.
Zadzwoń do niego.
Powiedz, że twoja córka jest chora
i że to ja cię wysłałem. Pomoże.
Dziękuję. Z Bogiem.
Proszę.
- Mam zaczekać? - Nie trzeba.
Ale zawieź, proszę, moje torby do hotelu.
A jeśli dyspozytor spyta, powiedz, że mnie też tam wysadziłeś.
Oczywiście.
- John Sugar, we własnej osobie. - Hej, Ruby.
Hej. Chodź tu. Dawno się nie widzieliśmy.
- Tak. - Niech ci się przyjrzę.
- Wyglądasz na zmęczonego. - Długa podróż.
Spotkałem w Tokio znajomego.
Jego lokalna komórka się rozpadła. Od ponad roku nie widział innych członków.
Powiedziałem, że może do nas dołączyć, gdyby chciał się przenieść.
Oczywiście. Mam w środku coś dla ciebie.
- Prowadź. - Dobrze.
Mirembe.
Cześć.
Nie wiedziałam, że tak łatwo cię uwieść.
Nie uwiodła mnie, bo wiem, co robi.
Grzeczna kotka.
- Co masz? - To od Helen.
- Miło z jej strony. - Nie wierzę, że wciąż pisze.
- I to ręcznie. - Jest staroświecka.
- Tak. - Dziękuję.
Nie ma za co.
To kiedy wylądowałeś, cztery godziny temu?
Mniej więcej.
Gdzie byłeś?
Miałem sprawy.
Sprawy?
Sprawy.
Sprawy takie jak...
Jak sprawy.
Jak Jonathan Siegel?
- Thomas Kinzie, prawnik pana Siegela. - John Sugar.
Witam. Jest w ogrodzie.
- Znowu mnie szpiegujesz? - Nie.
Dzwonił do mnie Thomas Kinzie.
W sprawie twojej umowy,
co było bardzo dziwne, bo kiedy dzwonił do mnie trzy dni temu,
wyraźnie mu powiedziałam, że jesteś niedostępny.
Może.
Sprawdziłem pańskie referencje.
Wszyscy potwierdzili dużą rzetelność.
W sprawach rodzinnych pan Siegel jest niezwykle skryty.
Wiedza publiczna o tym osobistym problemie
byłaby dla niego bardzo bolesna.
- A oto i on. - Tak.
Zasadź jak najwięcej, ale daj więcej ziemi.
To wszystko, dziękuję.
Sugar, Jonathan Siegel.
To zaszczyt. Podziwiam pańskie dzieła.
Widziałem każdy wyprodukowany przez pana film.
Większość co najmniej pięć, sześć razy.
Poza Damą w cieniu. Ją widziałem więcej razy, niż pamiętam.
- Możesz iść, Tom. Zadzwonię potem. - Panie Sugar.
Dziękuję.
- Idziemy? - Tak.
Czyli jest pan kinomanem?
Kinomanem?
Za mało powiedziane. Raczej nałogowcem.
To nie jest śmieszne, John. Nie dla mnie.
Bezpośredni kontakt z tobą to brak szacunku.
Pracujesz dla mnie.
Co więcej, umówiliśmy się,
że po Tokio zrobisz sobie przerwę.
Bardzo potrzebną.
Rozmawiałem o panu z Emily Carpenter.
Powiedziała mi, że zajmuje się pan tylko jednym. Odnajduje pan zaginionych.
Dla tych, którzy cenią dyskrecję,
tak jak ja.
- To Jonathan Siegel. - Nieważne.
Zaginęła dziewczyna.
Jego wnuczka.
Ma już 25 lat, ale dla niego wciąż jest dzieckiem.
Olivia zaginęła dwa tygodnie temu.
Mój syn Bernard powiedział mi dopiero parę dni temu.
Według niego to tylko kolejne z jej nieszczęść.
Biuro Toma przygotowało, o co pan prosił.
- To ona. - Jest piękna.
Robiła to już kiedyś? Znikała?
Tak. Ale to dlatego, że przez wiele lat miała problem z narkotykami.
Często znikała na wiele dni, tygodni, a nawet miesięcy.
Ale tym razem pan się martwi. Dlaczego?
Wcześniej, kiedy Olivia przepadała, nadal do mnie dzwoniła.
Zawsze prosiła o pieniądze,
które jej dawałem.
- Teraz się nie odezwała? Nie dzwoniła... - Nie, tym razem coś jest inaczej.
- Kiedy ostatni raz ją pan widział? - Z miesiąc temu. Zabrałem ją na kolację.
Świętowaliśmy dwa lata jej trzeźwości.
Była z tego dumna. Ja byłem dumny z niej.
Tamtego wieczoru było w niej coś wyjątkowego.
W jakim sensie?
Była pełna pasji, pewna siebie, przejęta, zabawna.
Było dla mnie jasne, że w końcu była na dobrej drodze.
Do czego?
Żeby stać się sobą.
Jestem już stary
i, szczerze mówiąc, niezbyt zdrowy.
Słaba pikawka.
Nie bardzo mnie już cokolwiek obchodzi.
Poza moją wnuczką.
Musi pan ją znaleźć. Proszę.
To jego problem.
Nie mój ani twój.
Wkrótce się odezwę.
To nie jest śmieszne.
Musisz zadzwonić do Kinziego i to wyjaśnić.
Ruby,
nie mogę.
Nie mogę. Przez tę dziewczynę.
przypomina mi Djen.
Tak.
Co mam powiedzieć?
Ona...
Boże. Ty sukinsynu.
Co?
Wiesz, jak mnie podejść, co?
- Wcale cię nie podchodzę. - Jasne.
Zobaczyłem jej zdjęcia i od razu... to była Djen.
Będziesz tego potrzebował.
Pozwolenie na noszenie broni, odnowiona licencja prywatnego detektywa,
prawo jazdy...
Pozwolenie na noszenie broni? Po co?
No weź. Wiesz, że nie lubię broni.
Wiem, ale to jest...
To nie jest zwykła broń.
Używał jej Glenn Ford w Bannionie.
Jak to używał jej Glenn Ford w Bannionie?
To znaczy, że to replika?
Nie, to nie replika.
Glenn Ford?
- Tak, używał tej broni. - Glenn Ford jej używał?
- No powiedz. - Używał jej.
- O Boże. - Tak.
Kupiłam ją od kolekcjonera i odnowiłam specjalnie dla ciebie.
- Czemu? - Po prostu lepiej się czuję,
kiedy masz broń.
Poza tym wiedziałam, że tylko tak się zgodzisz.
Kto tu kogo podchodzi?
- Rany. Dziękuję. - Proszę bardzo.
- Ale nie, dziękuję. - Nie.
Możesz to wziąć, ale musisz mi coś obiecać.
Mianowicie?
Weźmiesz ze sobą tę broń.
W porządku.
I umówisz się na wizytę u dr. Vickersa.
Ruby, czuję się... Jestem zdrów jak ryba. Czuję się świetnie.
Nie pieprz, John. Wiesz, że cię znam.
- Nie muszę iść na wizytę. - A jak twoja ręka?
Tak.
Dobrze z nią.
W porządku. Możesz wziąć tę sprawę, ale potem koniec.
Aż do odwołania.
Dobrze. Proszę.
- Chyba o czymś zapominasz. - Nie, to wszystko.
Masz to w lewej ręce. Pokaż mi.
Dziękuję.
Nie cierpię tego reliktu.
Reliktu? To dzieło sztuki.
No dobrze.
- Dziękuję. - Proszę.
- Będziesz w Del Corazon? - Pewnie.
Za cenę tego hotelu
- miałbyś ładny dom. - Lubię go.
Dwa razy dziennie mi sprzątają.
Konsjerż spełnia moje prośby. Jest obsługa hotelowa.
Nie, lubisz go, bo ludzie, którzy tam pracują,
- traktują cię jak swojego. - Tak?
- Jakbyś przynależał. - Rany.
Ale to iluzja, Sugar. Potrzebujesz domu.
Pan Bascombe?
Tak. Hej, proszę mi mówić Gary.
- John Sugar. - Dostałem telefon,
- żeby pana wpuścić. - Super.
Chwila. Każdy lokator ma swoje miejsce parkingowe?
Pewnie. Niektórzy dwa.
- Pokażesz mi miejsce pani Siegel? - Oczywiście. Proszę tędy.
Auto nie ruszyło się od jakichś dwóch tygodni.
Skąd wiesz? Chyba nie obserwujecie garażu przez całą dobę?
Nie. Lokatorzy mają pilot do bramy w aucie.
Nagrywa każdy wjazd i wyjazd.
Mam zapisy na komputerze w moim biurze.
A masz może zapasowe kluczyki?
Do aut? Nie, tylko do lokali.
Dobrze. Mogę zobaczyć jej mieszkanie?
Tak. Proszę tędy.
No dobrze. Jesteśmy na miejscu.
Nawet jej nie znałem. Jej rodziny też.
- Dziękuję, Gary. - Proszę.
Już sobie poradzę. Wezmę też klucze.
Ja mam wszystkie klucze. Zarządzam budynkiem.
Tak, ale to mieszkanie własnościowe, więc klucze należą do właściciela.
Czyli Johathana Siegela. Jako jego reprezentant, nalegam.
Dziękuję.
A jeśli coś się stanie? Przecieknie jakaś rura?
Wtedy do mnie zadzwoń.
- Do pana? - Tak, dziękuję.
Proszę bardzo.
Ładnie tu.
Jest z Siegelów, więc nic dziwnego.
Co ty tu robisz? Coś ty, kurwa, za jeden?
- Mógłbym spytać o to samo. - Kenny!
Powoli. Spokojnie, raptusie.
Zadałem ci pytanie, skurwielu. Kim jesteś?
John Sugar,
licencjonowany prywatny detektyw.
- W kieszeni mam dokumenty. - Ręce z dala od spodni.
Przepraszam, nie poznałem.
Davy Siegel.
David.
Już nie Davy.
Zagrałeś w tym sequelu, nie?
Do Chłopca w kącie,
gdzie jesteś tym samym dzieckiem, ale już dorosłym?
- Tak. - Powodzenia.
Mogę prosić? Broń mnie niepokoi.
Dziękuję.
Co ty tu robisz?
Wynajął mnie twój dziadek, żebym znalazł twoją siostrę.
Jeśli do niego zadzwonisz,
- to potwierdzi moje słowa. - W porządku. Wierzę ci.
Dobrze, to możemy wrócić do początku.
- To znaczy? - Powiedziałem ci, co tu robię,
ale wciąż nie wiem, co ty tu robisz.
- Wysłał mnie tu tata. - Naprawdę?
Mam codziennie sprawdzać, czy Olivia wróciła.
- Skąd masz klucze? - Od taty.
Bernie ma klucze do mieszkania, które Jonathan kupił twojej siostrze?
Przyrodniej. Ale tak.
Czemu nie zadzwoniłeś? Nie zapukałeś?
- Co? - Szukasz Olivii, tak?
Mogła wciąż tu być, ale założyłeś, że jej nie ma.
Mogła zemdleć.
Nie wiem, ile wiesz o Olivii, ale ćpunem zostaje się na zawsze.
- Jesteś kiepskim kłamcą, Davy. - David.
Naprawdę beznadziejnym.
Olivii tu nie ma.
Domyśliłem się.
Więc ciebie też nie musi tu być, prawda?
Ładny garnitur.
Dobranoc, Kenny.
Zawsze miło spotkać fana.
Dobre.
To było interesujące. Przestraszony chłopiec.
RZUT OKA NA PARIASKĘ
Ciekawe, czego się bał.
Albo kogo.
Mama Olivii.
Tak, chyba to widzę.
Te same oczy.
Rachel Kaye.
Tak samo smutne.
Poznaję tę blondynkę.
Melanie Matthews.
Była macochą Olivii i gwiazdą rocka.
Ale to świeże.
Może coś wie.
Step-Hi Lounge.
Melanie nie było w domu, więc odwiedziłem bar ze zdjęcia.
Znam to miejsce.
Jak masz na imię?
- Carl. - Carl. John.
Miło cię poznać. A on jak się wabi?
- To Wiley. - Mogę...
- Tak. - Hej, Wiley.
Możesz coś dla mnie zrobić, Carl?
Popilnujesz mojego auta?
Zapłacę ci parę stówek.
Nie musisz nic robić.
Jeśli ktoś spróbuje go ukraść albo nawet się do niego zbliży,
musisz tylko... Tu masz telefon.
Zadzwoń na ten numer.
Sto dolców.
Kiedy wrócę, dam ci drugie tyle. Co ty na to?
- Jasne. Chętnie. - Spoko.
- Hej, Wiley. - Jest przyjazny.
Dobry z ciebie gość.
Szczęście nam sprzyja
A ja wracam w drogę
Czuję się jak toczący się kamień
W noc odjeżdżam Znów przyszło mi być samej
Na początku wziąłem to za przypadek,
że tak łatwo znalazłem tę kobietę,
ale coś mi mówiło, że spędzała tu większość czasu.
- Dla pana? - To, co pije ona.
Burbon single barrel z Willett Distillery.
- Sto dolarów za shota. - Czysty. Woda osobno. Za nią też zapłacę.
To miło z pana strony, ale nie lubi, kiedy faceci kupują jej drinki.
Szanuję to.
Dziękuję.
Ale to dobre.
Zwykle piję szkocką, ale to może zmienić sytuację.
Pił pan kiedyś żytnią whisky? Jest optymalna w smaku.
Słyszałem, jak kowboje zamawiają ją w westernach. „Barman, polej mi żytniej”.
Ale nigdy jej nie próbowałem.
- Melanie. - John.
Chcesz się upić?
Pani trzeba chyba dolać.
Wypiłeś tyle co ja. Ja jestem wstawiona, a ty zupełnie trzeźwy.
Tak, mam... dziwny metabolizm.
Mój organizm przetwarza alkohol pięćdziesiąt razy szybciej niż normalnie.
Mogę wypić to, tamto i wszystko w tym lokalu,
- a i tak się nie upiję. - To drogie.
Czasami.
To po co pijesz?
Chyba lubię ten romantyzm.
Wyniosłem to pewnie z filmów.
Kocham filmy.
Ja lubię SF.
Lubisz SF?
Jakieś konkretne tytuły?
Ulubiony film SF...
Ile pytań?
Chwila, muszę to rozgryźć. Dobra.
Nie jesteś dupkiem, bucem ani oblechem.
- A większość... - Skąd wiesz?
...mężczyzn zalicza się do tych kategorii.
Ty nie,
ale jest w tobie coś więcej, niż widać na pierwszy rzut oka.
Masz tajemnice i coś ukrywasz.
Dzielisz się tym tylko z kilkoma zaufanymi osobami.
I nie jest łatwo zdobyć twoje zaufanie.
Zabierzesz mnie do domu?
Spokojnie.
Hej, Carl. Dziękuję.
Dzięki, że zapamiętał pan moje imię.
- John. - John.
Okej. Daj mi chwilę.
Dziękuję.
Dziękuję, Wiley.
- Lubi cię. - Ja jego też.
Zgodnie z obietnicą. Dziękuję.
To ja dziękuję.
Panie... John.
John.
- Spoko. Tu masz swój... - Wiesz co? Zatrzymaj go.
Chcę, żebyście znaleźli dziś porządne miejsce do spania.
Dobrze?
- Dobrze. - Okej. Masz jakąś rodzinę, Carl?
Mam siostrę w Milwaukee.
- Jak ma na imię? - Sophie.
- Sophie? - Tak.
Sophie. Wie, co się z tobą dzieje?
Ona... No...
Carl, weź ten telefon i zadzwoń do niej dzisiaj.
Spytaj, czy możesz u niej zostać.
Powiedz jej, co się stało. Schowaj dumę do kieszeni.
Życie na ulicy nie sprawia, że jesteś gorszym człowiekiem.
Każdego może to spotkać.
Możesz do niej zadzwonić?
Dobrze.
Zadzwoń dzisiaj do niej, a jutro do mnie. Kupię ci bilet do Milwaukee, dobrze?
- Wiley... - Będzie psem opiekunem.
To nie problem. Jemu też kupię bilet. Obiecuję. Umowa stoi?
Dobrze.
- Hej. - Wszystko gra. Chodź tu.
Chodź tu, piesku.
- Jedziemy do Milwaukee. - Do domu.
Do jutra?
- Zadzwonię. - Dobrze.
Hej, dziękuję.
Przepraszam.
Chyba cię lubi.
- Nazwał cię sugar. - Nie, to moje nazwisko.
John Sugar?
Tak, John Sugar.
Na pewno tego nie zapomnę.
Kiedy masz urodziny?
Drugiego września.
Panna? Wiedziałam.
Uwielbiam Panny. Są uczciwe, lojalne i życzliwe.
Kiedy spotykasz kogoś innego niż ty, to o tym wiesz.
- Jesteś kim jesteś. - Serio?
Wiedziałam.
Ale w głębi duszy czujesz się samotny.
Nie masz żony, dzieci ani domu.
Jesteś sam z wyboru.
Ale jest dla ciebie nadzieja.
Czyżby?
Mój dom.
Nie mówiłam, gdzie mieszkam.
- Mówiłaś. W barze. - Tak?
Dobranoc.
Wejdziesz i sprawdzisz, czy nikt nie chce mnie zgwałcić albo zabić?
Pusto. Nikogo nie ma.
Znalazłam żytnią. Może strzemiennego?
Długi dzień.
No weź. Nie możesz się upić. To się nie będzie liczyć, prawda?
A jeśli zatrzyma cię policja?
Cały ten alkohol wciąż masz w krwi, nie?
Nic mi nie będzie.
Lepiej, żebyś dmuchał na zimne.
Powinieneś zostać na noc.
- Nie dzisiaj - Na pewno dobrze całujesz.
- Nie dzisiaj, Melanie. - Dlaczego?
Bo ty jesteś pijana, a ja nie.
Ale chcę, żebyś został.
Wiem coś o mężczyznach Pannach.
Bardzo dobrze pasują do kobiet Byków, zwłaszcza jeśli chodzi o seks.
Ja jestem Bykiem.
Jesteś pijana. Ja nie.
Niech ci będzie.
Moja wina.
Straciłem rachubę z whisky.
Dziś za dużo się od Melanie nie dowiem.
Tyle, że jest zabawnym Bykiem z basenem.
I że jest samotna.
Lubię ją.
Ale na odpowiedzi będę musiał poczekać.
Świetnie trafiłaś.
Dobranoc, Melanie.
Przestań mnie śledzić, Kenny. Strasznie ci idzie.
Widziałem cię od kilometra. Od dziesięciu.
Zatrzymałem się w Del Corazon. Tylko tyle musisz przekazać Davy’emu.
Kiedy dowie się, że to prawda, pomyśli, że się spisałeś.
Weź to.
A teraz jedź.
Czemu kazał mnie śledzić? Co takiego zrobiłem?
Jestem tym dobrym.
Chociaż tutaj dobro i zło to kwestia perspektywy.
I z perspektywy Davy’ego dobrze nie wyglądam.
Ludzie myślą, że LA to nocne miasto, ale to nieprawda.
Po północy,
nie licząc klubowiczów na Sunset Strip i bywalców barów w Hollywood,
wszyscy są w łóżku.
Nikt nie patrzy.
Można swobodnie się przemieszczać.
POTWIERDZAM ZGODNOŚĆ
Byłe miejsca pobytu
czasem naprowadzają na aktualne.
A to kto?
Wygląda na twardziela.
Członek gangu motocyklowego albo ulicznego.
GOTOWE DO SKANOWANIA
SKANOWANIE...
Mogło być gorzej. To mogła być Olivia.
SKAN ZAPISANY
Ale muszę szybko to rozgryźć,
bo coś mi mówi, że ona może być następna.
Dziwne. Po takim czasie prawie do tego przywykłem.
Prawie.
Cała ta przemoc.
Po tylu latach już się jej spodziewam.
Wiem, co to mówi o świecie,
- ale co mówi o mnie? - Dobry wieczór.
- Pan Sugar. Miło znów pana widzieć. - Dzięki, Clinton. Miło jest wrócić.
Domek już czeka. Wszystko jest tak, jak pan lubi.
- Jest pan może głodny? - Bardzo.
Powiadomię szefa kuchni. Na pewno coś przyrządzi.
Czytasz mi w myślach. O, byłbym zapomniał. W bagażniku mam walizkę.
Zajmę się tym.
Dziękuję.
Dobrej nocy.
Consuelo.
Dobry wieczór. Mogę wejść?
Proszę. Bardzo miło panią widzieć.
- Jak tam Jorge i dzieci? - W porządku, dziękuję.
- To dobrze. - Prawie zapomniałam.
To niedawno do pana przyszło.
- Dobranoc. - Dobranoc.
STOWARZYSZENIE POLIGLOTÓW
Przyjęcie.
Chyba dobrze będzie wszystkich zobaczyć.
„Skoro dobrze będzie ich zobaczyć, to czemu tak często ich unikasz?”
Ktoś mógłby tak spytać.
Odpowiedziałbym, gdybym nie pracował.
„PARIASKA BYŁA DLA MNIE ŚWIETNYM DOŚWIADCZENIEM”
Chciałam go uderzyć, ale mnie przytrzymał.
Był bardzo silny.
Bardzo silny.
PARIASKA
Kiedy próbował mnie pocałować, ugryzłam go. Wtedy złapał mnie za gardło
i powiedział, że dopnie swego.
Dobra z niej aktorka.
Więc pozwoliłam mu się zabawić.
Co miałam zrobić? Zmienić się w Wonder Woman?
Ciekawy wybór materiału.
Nie mogłam. Nie zrobiłam tego.
Silna kobieta.
ŚMIERĆ RACHEL KAYE
AKTORKA RACHEL KAYE GINIE W WYPADKU SAMOCHODOWYM
ŚMIERTELNY WYPADEK
CÓRKA OLIVIA
AKTORKA
Chciałam go uderzyć, ale mnie przytrzymał. Jest bardzo silny.
Kiedy próbował mnie pocałować, ugryzłam go.
Wtedy złapał mnie za gardło
i powiedział, że dopnie swego.
Poszła w ślady mamy.
Dwie silne kobiety się bronią, albo przynajmniej próbują.
Co miałam zrobić?
Co to jest?
Zmienić się w Wonder Woman? Nie zrobiłam tego. Nie mogłam.
- Rachel. - Więc...
Kto je zrobił?
...pozwoliłam mu się zabawić.
- Jasne, chciałam tego. - Czemu Olivia ma te zdjęcia?
To chcesz powiedzieć?
Chwila.
Powinienem chyba...
Chwila.
Lepiej się położę.
Muszę.
Muszę...
znaleźć Olivię.
Muszę.
Napisy: Marzena Falkowska