Nie sypiam dobrze.
Koszmary.
Wątpię, żeby męczyły tylko mnie.
Choć Wiley chyba wypoczął.
- Halo. - Dzień dobry.
Dzień dobry. Wszystko gra?
Tak, dzwonię tylko, żeby się zameldować i przywitać.
Dziękuję. Dzień dobry.
- Jak twój pies? - Nie jest mój.
To po prostu pies. Pies, który chrapie i kopie przez sen.
Niestety jest więc...
Jak to się mówi?
Unhaltbar? Okungaphatheki?
Nie do utrzymania.
Właśnie. To pies nie do utrzymania.
Muszę brać się do pracy,
ale zastanawiałem się, czy nic nie słyszałaś.
O Olivii Siegel?
Tak.
Odkąd dzwoniłeś cztery godziny temu?
Nie, u mnie cisza.
To dobrze. Pogadamy później. Dzięki za...
Sugar, powtórzę to. Nie podoba mi się, że to wziąłeś.
Wiem.
Czemu wciąż to powtarza? Czym się tak martwi?
W końcu poza narkotykami, koszmarami i okazyjnym drżeniem rąk
nic mi nie jest.
Kolejny piękny dzień w Kalifornii.
Hej, dzwoniłam.
Sorry, musiałam się wyspać. Wyłączyłam telefon. Co tam?
Wczoraj jakiś mężczyzna...
Wybacz, robię śniadanie. Wczoraj jakiś mężczyzna
- pytał o Carmen i ciebie. - Cholera.
Udawałam głupią.
„Co ja tam wiem o mojej siostrze?”
Ale raczej mi nie uwierzył.
Przepraszam, ale mam tu dzieci, a on mnie wystraszył.
Spokojnie. Już jadę.
Serio?
Nie chciałem.
Świetnie, Teresa. Spisałaś się.
- Hej. Wszystko gra? - Przepraszam, ale nie miałam wyboru.
A oto i ona. W końcu. Melanie Matthews.
Charlie to znajoma. Lubię z nią pracować.
Tak.
Cywilka, ale jej ufam.
Byłem pod prysznicem.
Co tam?
Gdzie?
Dobra, jadę.
Aktualnie obserwuje Melanie Matthews.
Nie myślę, że Melanie stoi za zniknięciem Olivii,
ale po wczorajszej rozmowie jest jasne, że wie więcej, niż mówi.
- Hej. Masz psa? - Hej, Charlie.
Nie jest mój. Jak długo tam jest?
Osiem i pół minuty.
Jak wyglądała?
Nie wiem. Jak kobieta, która jedzie autem
w jakieś miejsce.
- Myślisz, że Olivia tam jest? - Nie wiem, kto tam jest.
Widzisz tego nowego pikapa F-150?
- Tak. - Ładny jest, nie?
Jak na taką okolicę, jasne.
Widzisz tego pikapa po drugiej stronie? Taki sam.
A tego czubka w środku? Nie słucha muzyki, nie gada przez telefon.
O tak. Pracuje.
Nie podoba mi się to. Pójdę się rozejrzeć.
Jeśli nie wrócę za dziesięć minut?
Jasne. A numery blach wyślę do Ruby.
Jak mówiłam, nie mam pojęcia.
- Tak. - Ale skoro twój kumpel
to dupek, który bije żonę i, z tego co widzę,
główny podejrzany o zabójstwo siostry Teresy,
to gdybym wiedziała, gdzie jest,
powiedziałabym to policji na długo, zanim spytałeś.
Myślę, że kłamiesz.
Naprawdę nie wiem.
O Boże, nie mogę... Spróbujmy inaczej.
Vasquez. Nazwisko Carmen.
Kuchciku, przyniesiesz...
Olivia ma związek z Carmen Vasquez, Cliffordem Carterem, Melanie...
Jasne, rozumiem. To na pewno ma sens.
Na poziomie logicznym ma to sens,
ale na poziomie nielogicznym, intuicyjnym...
...prowadzi do tego, co jest na górze,
- więc... - Cholera.
Nie teraz. Muszę iść.
Nie teraz.
Myślę, że kłamiesz, ale nie mam całkowitej pewności,
bo logicznie ma to sens.
Dlatego włożymy rękę Teresy do tego blendera...
Nie teraz.
- ...włączymy go... - Co?
- ...i zobaczymy, co się stanie. - Co?
Wiemy, że będziesz krzyczeć.
- Dzieci to usłyszą... - Nie.
...i zaczną płakać.
- Ale co ty zrobisz? - Proszę.
Co powiesz wtedy o Cliffie?
To tak naprawdę mnie interesuje.
No już.
Sprawdźmy.
- Nie, proszę! - Dobrze, powiem ci!
- Wiem. - Nie!
Przestań!
Teresa, otwórz!
Teresa, otwórz drzwi!
Wiem, że tam jesteś. Słyszę cię. Otwieraj drzwi, no już.
W kupie raźniej.
No już, Teresa.
Mówiliśmy o tym. Kiedy dzwonię, odpowiadasz.
To moja wina. Robiliśmy smoothie.
Kim są ci ludzie?
A ty, kolego?
Jaki kolego? Jestem kuratorem. Sprawuję nadzór nad Teresą.
Kuratorem?
Okropny tu syf. Co ty zrobisz? Zapomniałaś, że zaraz przychodzą z opieki?
Zapomniałaś, że masz wizytę. Świetnie.
Dobra. Wszyscy wychodzą. No już. Ty, ty, ty i ty.
Ty pomożesz jej sprzątać.
Zaraz was wylegitymuję. A nuż ktoś narusza zwolnienie?
Wynocha! Już, wychodzicie.
Nie.
Jakie „nie”? Wynocha!
Taki garnitur? Taki zegarek? O nie.
Prawdziwy kurator mógłby pracować całe życie
i na to nie zarobić.
Podoba ci się?
Kim tak naprawdę jesteś?
Czuję dziwną pokusę. Ale może zamiast tego...
Co?
To Charlie.
Co?
Co jest, kurwa?
Idziecie ze mną.
- One zostają. - Okej.
Siedźcie.
- Bierz dzieci. - Co jest, kurwa?
Właśnie.
Miałeś pilnować tego wozu jak matki.
Wiem.
Kurwa.
- Dzięki. - Dobra.
- Zabierz ich stąd, Charlie. - Jasne. A co z psem?
Szefie.
To podstęp.
Dzwoń do Manny’ego.
Nie odbiera.
- Dobra, musimy jechać. - Co?
Musimy jechać.
Nie wierzę, że mnie śledziłeś.
Wskakuj. Dobry piesek.
Już dobrze. Trzymam cię.
Witaj, nieznajomy. Co za miła niespodzianka.
To nie problem, że tak wpadam?
Bez zapowiedzi?
Ależ skąd.
Wejdziesz?
Mam prośbę.
Oczywiście.
John Steven Sugar, urodzony 2 września 1976 w Chagrin Falls, Ohio.
Jedno z dwójki dzieci. Ojciec elektryk.
Zmarł, kiedy John miał 12 lat. Matka emerytowana nauczycielka.
Zobaczmy. Inteligentny dzieciak.
Dobre stopnie w szkole publicznej.
Prymus w Vassar. Potem, co ciekawe,
poszedł do DLI w Monterey.
Wojskowa szkoła językowa. Intensywny kurs. Rosyjski, hiszpański, urdu i tak dalej.
Uczą w parę tygodni tego, co innym zajmuje lata.
Nie gadaj.
- Kto tam chodzi? - Różni ludzie.
Oficerowie wojska, pracownicy Departamentu Stanu,
- przyszli dyplomaci. - Szpiedzy?
Pewnie. Co to za facet, Kenny?
Szukaj dalej.
Cieszę się, że jesteś cała.
Że nic ci nie zrobili.
Musisz mi powiedzieć, co się dzieje. Co tam robiłaś?
Skąd znasz Teresę?
Udzielam się w schronisku.
Pomagam kobietom wyjść z przemocowych związków.
Jakiś czas temu pomogłam Teresie uciec od koszmarnego męża.
Miesiąc temu zadzwoniła do mnie jej siostra Carmen.
Obie świetne babki z cholernym pechem do facetów.
Pomagała mi Olivia. Bardzo jej się to podobało.
To ją trochę oderwało, tak jak mnie.
Od naszych demonów, problemów...
Uwielbiała Carmen. Bardzo się zaprzyjaźniły.
Przez cały ten czas Olivia... Nie brała? Była...
Była trzeźwa.
Aż do...
Co było potem? Coś musiało się stać.
Tamtej nocy zadzwoniła do mnie od Carmen.
Bardzo się bała.
Nie jest dobrze.
Carmen nie odbierała. Próbowałam się dodzwonić.
Postanowiłam przyjechać.
Jest tu krew, a ona...
Carmen...
Zamierzałam zadzwonić na policję.
Nad kominkiem leżała broń,
co było bez sensu, a potem wszedł ten facet.
Niósł worek na zwłoki.
Kto ma, kurwa, pod ręką worek na zwłoki?
No kto?
Broń była tam. A on tam.
Zobaczył mnie. Nie spodobało mu się, że ja go widzę.
No i wtedy...
Tak.
- Nie chciałam. - Już dobrze.
Nie zrobiła nic złego.
- Czemu nie zadzwoniłyście na policję? - Powtarzałam jej,
że powinnyśmy, ale... ona nie chciała.
- Nie chciała skandalu. - Jakiego?
Widziałem jego kartotekę.
Dostałaby od policji medal i masaż stóp.
Dla rodziny zrobi wszystko. Jest dla niej najważniejsza.
Dwa lata nie było ich w tabloidach...
- Rany. - ...a teraz to.
Spanikowała. Obie spanikowałyśmy.
Potem jej już nie widziałam.
To w końcu moje dziecko.
Przynajmniej tak lubię o niej myśleć.
Ale to było głupie.
Robi dużo głupot, ale ja też.
Tak to, kurwa, jest.
Kochasz ją.
Myślę, że jeśli robimy coś głupiego, to pewnie jest najlepsza wymówka.
Mówisz jak typowa Panna.
Znajdziemy ją, jasne? Na pewno.
Ja ją znajdę.
Obiecuję.
Kim jesteś, Johnie Sugar?
WYKRYTO NIEZIDENTYFIKOWANY DOSTĘP
Kto to?
AGENCJA BEZPIECZEŃSTWA NARODOWEGO
Po szkole poszedł do marines.
Dziwne życie.
Nie ma żony ani dzieci?
Jak go zastraszę?
Zawsze zostaje matka.
Prawda.
Helen Sugar,
obecnie mieszka we Flagstaff, w Arizonie.
Widziałam wstępny montaż, Bernie. To genialna rola.
Nie zaprzeczę. Jest naprawdę świetny.
To zmieni jego życie.
Nasz syn nominowany do Oscara jako dziecko
zdobędzie Oscara teraz.
Naprawdę myślę, że ma szansę. Co się dzieje?
Możliwe, że grzeszki Davy’ego wyjdą na jaw.
Podaj nazwisko, a dopilnuję, żeby była cicho.
To bardziej skomplikowane.
Ten detektyw.
Tak, Sugar.
Davy mówił, że ci w tym pomaga.
Siedział bezczynnie i się nudził, a wtedy pakuje się w kłopoty.
- Więc dałem mu zadanie. - No tak.
Co?
Sukces?
O tak, bracie.
- Mądrze. - Dziękuję.
I to jaki.
Co myślę o opowieści Melanie?
Nie wiem. Po tylu wyskokach w przeszłości Olivia nie chciała już zawstydzać rodziny.
Sensowne.
Wyjaśnia zwłoki w bagażniku.
A potem co? Kiedy panika ustępuje,
zwracamy się po pomoc, prawda?
Ale Olivia się nie zwróciła i to mnie martwi.
Że ktoś gdzieś nie chce, żeby zwracała się o pomoc.
...nie da rady. Potrzebuje pomocy.
Dobra, masz miskę pełną wody.
Clinton przyniesie ci kolację. Masz swój film.
Oszalał pan?
Nie do końca.
- Do widzenia. - Co się dzieje?
O rany. Ten jest dobry.
Chce go pani załatwić.
- Klasyka. - To okropne.
Za kogo mnie pani wzięła?
Faceta, który mówi do ładnej damy: „Sprzedaję ubezpieczenia mężów”.
Naprawdę muszę na to iść?
Tak, naprawdę.
Jest pan zepsuty.
- Farciarz. - A pani klawa,
- chyba że dla męża. - Proszę wyjść.
- Tak też zrobię. - Dobrze.
Wyjdę stąd raz-dwa.
Nie czekaj na mnie.
To nie tak, że nie lubię przyjęć.
Starzy znajomi. Dobra muzyka. Czego tu nie lubić?
Tak czy siak, jestem. Przestań narzekać. Miejmy to już za sobą.
To najnudniejsze przyjęcie, na jakim byłem.
¡Atención, por favor!
Alaintibah!
Będę mówić w języku tego kraju,
jeśli pozwolicie.
Podobno muszę poćwiczyć.
Znów się spotykamy.
Rozchodzimy się i wracamy.
Idziemy w świat i wykonujemy swoją pracę.
Ważną pracę. Pracę, której nie możemy zaniedbać.
Ale dziś do siebie powracamy.
Bardzo się cieszę, że widzę was wszystkich...
tutaj, całych i zdrowych.
Mamy jedzenie. Mamy napoje.
Mamy „Mia nauczyła się robić ciasto bezowe”.
Więc zapraszam.
Zakładamy kapelusz i smarujemy się kremem,
ale kiedy wychodzimy, to jakby skóra była za ciasna.
A ty, Sugar?
Plaża?
- Lubisz chodzić? - Tak.
Uwielbiam plażę.
Przepraszam.
Ruby miała rację. Wyglądasz świetnie.
Hej, Henry. Nie widziałem, jak wchodzisz.
Dopiero przyszedłem. Praca.
- Wszystko gra? - Pewnie.
Chodź. Podobno jest ciasto.
Skrzyżowanie Shibuya, znasz?
Nie byłem tam.
Musisz je odwiedzić. Spodoba ci się.
Najbardziej tłoczne na świecie.
Co dwie minuty przez ulicę przechodzi tam 3000 osób.
Każdego dnia i każdej nocy.
Siedzę w kawiarni i obserwuję tę niewyraźną plamę.
Przepływ ludzi, którzy idą, śmieją się,
szczęśliwi, źli, smutni, w tę i we w tę.
Siedziałem tam wiele godzin, po prostu na nich patrząc.
Czując ich.
To brzmi pięknie.
Tak. W każdym razie, co u ciebie? Opowiedz mi coś.
Ostatnio mam problemy ze snem. Ty sypiasz dobrze?
Nie, w sumie to nie bardzo.
No tak. Więc mam problemy ze snem.
W tamtym tygodniu obudziłem się w nocy i kupiłem wyciskarkę do czosnku.
Wpatrywałem się w ten przedmiot i poczułem, że chcę go mieć.
Muszę go mieć. Nawet nie lubię czosnku, więc...
Byłeś już?
Jeszcze nie.
- Jak tam w antropologii? - Znasz mnie.
Daj mi parę książek i teorii, dorzuć fartuch i będę zadowolony.
To dobrze.
A jak twoja druga praca?
Dobrze. Zaginęła dziewczyna...
- I to mnie... - Całkowicie pochłania?
Młoda kobieta, 25 lat.
- John. - Co?
Proszę, bądź ostrożny.
No dobrze.
Co to jest?
Obiektywny zapis osobistych interakcji, które są wynikiem mojego zawodu.
Czyżby?
Tak.
„Podoba mi się, jak zasłony poruszają się nad klimatyzatorem.
Mówią, że UFO to świetny, ale zapomniany zespół rockowy, i ja się zgadzam”.
Nie widzę tu żadnego obiektywizmu,
tak samo jak w paru wpisach o tym, jakie to uczucie
obserwować ludzi przechodzących przez jakąś ulicę w Japonii.
Skrzyżowanie Shibuya.
Do tego ta sprawa, na punkcie której masz już obsesję.
- Odradzałam ci ją. - Nie mam obsesji.
„Muszę ją znaleźć. Kiedy patrzę na Berniego, mam wrażenie,
że widzę tylko kłamstwa i ból.
Boję się, że ukrywa się przed rodziną”.
Ciągle piszesz swoich odczuciach.
Mamy obserwować tych ludzi, a nie uczestniczyć w ich życiu.
- Wiem. - To był twój pomysł.
- Wiem. - Przez to, co było z Djen.
Nie dekoncentruj się. Nie zapominaj, kim jesteś.
Tu jest nowy.
Dziękuję.
Odezwali się?
I co? Co powiedzieli?
Że na nas liczą.
Hej, mam pytanie.
Dostałaś od Charlie zdjęcia
gości spod domu Teresy?
No i?
Sprawdziłem to zaproszenie na przyjęcie.
Okazało się, że Société Polyglotte Cosmopolitaine to po francusku
Kosmopolityczne Stowarzyszenie Poliglotów.
Główny gość to Byron Stallings.
Jest oczywiście w systemie.
Ale California Corrections ma nowy serwer,
który mnie wkurza, więc potrzebuję jeszcze dnia.
Jakie stowarzyszenie?
Jego kartoteka to za mało. Podsłuchaj go.
Zgadnij, kto to poliglota.
Ktoś biegły w językach.
Właśnie.
- Jasne. - Spoko.
Kenny usłyszał plotkę o grupie szpiegów z całego świata.
Z kim gada. Gdzie, kiedy, czemu.
Wszystko.
Kiedyś byli wrogami. Kiedy odeszli z pracy,
zawarli pakt, żeby zrobić dla odmiany coś dobrego.
Albo złego, zależnie od plotki.
Produkowałem kiedyś film o klice byłych szpiegów, którzy ratują świat.
Nieugięci.
- Świetny film. - Był do dupy.
Był głupi, bo założenie było absurdalne.
Nie mówię, że wiemy o nim już wszystko.
Chcę wiedzieć, kurwa, wszy...
- Mówiłam, że się tym zajmę. - Dobrze.
Wybacz te krzyki.
Byłeś już u dr. Vickersa?
- Nie, po prostu... - Dobra.
Umawiasz się na jutro i idziesz. Jasne?
- Tak. - Dobrze.
Stawka jest wysoka.
Wiem. Biorę się za to.
Wracasz do środka?
Chyba już...
Odpokutowałeś. Dobra. Możesz iść do domu.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Kenny i ja jedziemy dziś do Arizony.
Do Arizony?
Flagstaff. Matka Sugara.
- Davy. - Prosiłeś, żebym się tym zajął. Robię to.
W wodzie jest krew i krążą rekiny.
Rozzłościłem dziś wiele osób.
Ruby ma chociaż powód.
- Vickers. - Ruby, słucham.
Wybacz, że tak późno, ale mamy problem.
Sugar znalazł Stallingsa.
To tylko kwestia czasu, zanim odkryje resztę.
Musimy go powstrzymać. Czas powiedzieć innym.
ARESZTOWANY ZA ZABÓJSTWO
Innym.
Rób, co możesz, ale czas powiadomić Millera.
Misja jest najważniejsza. Ma co do tego rację.
Ale nie zostawię tej sprawy.
Co mi umyka?
Pewnie coś oczywistego.
DEPARTAMENT BEZPIECZEŃSTWA NARODOWEGO USUWANIE DANYCH
Coś albo ktoś.
WITAMY W ARIZONIE
Kłamstw się spodziewam. Kłamstwa są typowe.
Moje zadanie to oddzielać ludzi od ich sekretów.
Ale ta sprawa. Ci Siegelowie.
Coś jest nie tak.
Nie wiem, kto jest w nią wplątany, jak ani dlaczego.
Przynajmniej na razie.
USUWANIE DOKUMENTACJI
Hej.
No hej.
Zamierzałam zadzwonić na policję. Leżała tam broń...
Znajdę ją. Obiecuję.
Muszę nad sobą panować.
Zawsze coś ukrywają.
Czegoś się boją.
Coś za wszelką cenę chcą utrzymać w tajemnicy.
Tyle wiem.
Wszyscy mamy sekrety.
Nawet ja.
Zwłaszcza ja.
Napisy: Marzena Falkowska