Drie woorden.
Dat is het mooiste.
Ze opbellen en zeggen...
...dat het voorbij is.
Oké. Het is goed. - Val dood.
Het is goed. Kom.
Drie woorden. 'Ze is terecht.'
Ik help je. Doe je armen om me heen.
Kom.
Alles houdt op.
Noemen ze je John of Jack?
O, meestal John.
Oude vrienden zeggen John. Kennissen noemen me Scottie.
Ik zeg wel Mr Ferguson.
Jeetje, dat wil ik niet. Nee.
En na vanmiddag denk ik dat je me Scottie zou kunnen noemen.
Of zelfs John.
Hallo?
Wat?
Ik kom eraan.
Och, meisje toch.
Het is oké.
Eindes zijn raar.
Je weet dat het komt, maar alles houdt zo plotseling op.
Gelukkig is de zaak klaar.
Nou ja, bijna klaar.
Ja, ik weet het.
Ik doe geobsedeerd. Maar dat doen privédetectives nu eenmaal.
Ze bekijken alle details.
Ik moet opschieten.
Ik kom terug.
Wij allemaal.
Shit.
Rijbewijs en kentekenbewijs.
Ging ik te hard?
Een beetje, maar daar gaat 't me niet om.
Uw achterbumper zit lost. - Echt?
Daar moet u meteen naar laten kijken, Mr... Miller.
Als hij er onderweg af valt...
Ja, natuurlijk. Dank u.
Ja, ik heb waarschijnlijk...
Hier wagen 33. Hier is een mogelijke 1-54 in een Tesla.
Man mogelijk doodgeschoten op snelweg 118.
Hoi. - Wat doe je hier?
Jij ook goedemorgen.
Sorry. Goedemorgen.
Alles goed?
Ja. Henry doet gewoon weer eens koppig.
Ja, zo is hij.
We hebben... We hebben nooit een moment gehad om...
Fijn dat ze terecht is.
Vind je dat echt?
Ja, natuurlijk.
Dacht je van niet?
Ik weet niet meer wat ik van je moet denken, Ruby. Echt.
Nou, ze zullen ons wel zoeken. Omdat je Pavich hebt ontmaskerd.
Nu moeten we allemaal weg.
Luister. Je hebt gedaan wat je vond dat je moest doen, dus...
Klopt.
Oké. We moeten vandaag nog weg.
Ik weet het.
Goed. Wees op tijd op 't trefpunt. Miller is al op weg.
Begrepen. - Vóór zonsondergang.
Je blijft schrijven, hè?
Hoezo? Ik begin pas net.
Academicus. - Je kent me te goed.
Dus het moment is gekomen, hè? Goede reis.
Hoe voel je je?
Goed, denk ik. Gemengde gevoelens.
Ja, ik ook.
Ik dacht dat je nu bij de Siegels op rozenblaadjes zou lopen.
Daar ga ik zo heen. Niet per se voor rozenblaadjes.
Heb je dat ding dat ik wou?
De... - De speler.
Ja. God, mijn hoofd.
Ja, hij is hier.
Waarom wil je 'm eigenlijk?
Die speler. Wat wil je ermee? We gaan weg. - Ik wil nog even iets nagaan.
Over je zaak, zeker?
Was je niet klaar?
Ik hoorde op 't nieuws dat die... Sorry, hoe heet hij?
Ryan Pavich.
Dat hij een monster is.
Tientallen mensen gemarteld.
Wacht. Denk je dat ze de verkeerde hebben?
Nee, nee. Hij was het.
Wat is er dan?
Iets. Ik weet 't niet.
Denk je dat ik te ver ga?
Ik denk dat je iemand gered hebt, en wat je gebreken ook zijn...
...je wilskracht om goed te doen...
...is geweldig.
Dank je, Henry.
Je verdient rozenblaadjes. - Dank je, Henry.
Hoe kom je er?
Met Ruby mee.
Gaat de Corvette niet mee? - Kon dat maar.
Kom je me halen? - Prima.
Ik zie je snel. Ik kom terug.
Dank je. - Geen punt.
Test, test.
Ik zeg soms: 'Pas op voor het bekende. Neem geen genoegen met wat je kent.
En laat jezelf verrassen.'
Dat is belangrijk. Kijk maar naar mij.
Ik dacht heel lang dat ik mezelf kende.
Ik ben iemand die van honkbal houdt. En die niet van tennis houdt. Enzovoorts.
Maar ik beperkte mezelf.
En hoe vaker ik dit soort dingen doe, hoe meer ik ontdek dat ik geen idee had...
...wat ik nog meer allemaal wel of niet leuk zou vinden.
Bijvoorbeeld...
...ik had niks met hamers, dacht ik altijd. Maar dat heb ik dus wel.
Dus ja. Ik bedoel...
Nee. Nee. - ...wees ruimdenkend.
Nee, nee. Alsjeblieft.
Hé. Kappen.
Een tijdlang deed ik...
Mr Sugar.
Hoe is 't? - Prima. Dank u.
Leuk je te zien.
We zijn zo dankbaar voor uw hulp.
Mr Siegel wacht op u. - Dank je.
Ogenblikje. - Natuurlijk.
Margit. Gecondoleerd. - Dank je, Sugar.
Alhoewel ik al heel wat condoleances gekregen heb...
...en het toch maar niet helpt.
Dat begrijp ik.
Goed.
We waren nog niet helemaal uitgepraat, hè?
Waar het je nou echt om te doen was.
Dat heb ik je verteld.
Ja.
Gewoon een goedhartige privédetective op zoek naar een zielig rijk meisje.
Een meisje dat door jouw zoon in gevaar was gebracht.
Z'n eigen zus.
Niet met opzet, maar wel uit onvoorzichtigheid. En u wist vast...
Ik heb 'm gezien. In The Boy in the Corner, een tijd geleden.
Hij was heel goed.
Ja, hij was geweldig.
Dat vond ik ook.
Nogmaals mijn deelname. - Dank je.
Dank je, Carlos. - Natuurlijk.
Ik wou nog even afscheid nemen. - Natuurlijk.
Sterker nog: ik heb een voorstel voor u.
Er is een positie vrij. Hoofd beveiliging van mijn hele bedrijf.
Is dat zo? - Makkelijk werk.
Internetpiraten opsporen. Sterren naar de afkickkliniek brengen.
En hoeveel klanten als ik u ook betalen, ik verdubbel 't.
Heel gul. Dank u. Maar...
Echt?
Ja, ja. Dat is zeldzaam.
Maar als 't wel gebeurt, is het heel fijn. Dat voelt geweldig.
Als ik zeg dat ik u dankbaar ben, is dat veel te zwak uitgedrukt.
Ze lijkt een sterke vrouw. - Dat is ze ook.
Maar ze hebben allebei een lang herstel voor de boeg.
Heeft ze erover gepraat?
Over de... Nee. Nog niet.
Nee, dat is te verwachten.
Mag ik? - Graag.
Ze heeft nog geen woord gezegd over wat er gebeurd is in die kelder?
Zoals ik al zei: geen woord.
Waarom vraagt u dat? - Ik weet 't niet.
Ik weet 't niet. Iets...
Clifford Carters lijk.
Ik neem aan dat u had geregeld dat hij verdween uit haar kofferbak.
Nou... - Nee. Toe. Zeg maar niets.
Hoe minder de politie erbij betrokken is, hoe beter.
Dat vind ik ook.
Daarom belde ik 't alarmnummer pas toen we weg waren bij Pavich.
Bedankt voor uw discretie. - Vanzelfsprekend.
Naast al het andere.
Ontspan u maar, Sugar.
U bent klaar. Het is voorbij.
Bijna.
Volgens mij zijn deze van u.
Ik herken de jurk die Rachel aanheeft.
Uw vrouw Lorraine droeg 'm in The Winds of Change.
U heeft die foto's gemaakt, hè?
Hoe weet u dat nou?
Ik zag de jurk in Lorraines oude slaapkamer...
...en zag dat de foto's daar gemaakt zijn. Toen was het wel duidelijk.
Ze was zo vrij van geest, net als Lorraine.
Dat trok me vooral zo aan haar aan.
Ze was ongelukkig en ik kon de verleiding niet weerstaan.
We zijn gestopt toen...
...tja... - Toen ze zwanger werd.
Vraagt u me of Olivia mijn dochter is?
Nee. Dat gaat me niet aan.
Ze is geliefd.
Daar gaat het om.
Mededogen en gevoeligheid...
...tot het einde.
Dag, Mr Sugar.
Dag, Carlos.
Heb je van Miller gehoord? - Nee, nog niet.
Oké. Zeg 't als je iets hoort. Ik ga naar 't trefpunt.
Oké. Ik moet nog wat doen.
Dan haal ik Henry. We zien je daar wel.
Oké. Tot gauw.
Een tijdlang deed ik heel negatief over mezelf.
Ik kon worden wat ik maar wilde.
Bankier. Advocaat. Al wou ik 'n yogawinkel beginnen.
Alles kon, en ik deed dit.
Nu hou ik me niet meer in.
Ik mag dit van mezelf.
Wat dit ook is, wat ik doe...
...het geeft me het gevoel dat ik leef.
Hoi. - Zeker weten?
Hij eet z'n gewicht aan vlees.
Ja, heel zeker. Ja, zeker. - Dank je.
Kom je binnen?
Nee, er wachten mensen op me. - Ik heb limonade gemaakt. Hier komen, jij.
Kom. Braaf.
Ik drink wel bijna vier liter per dag.
Straks heb ik suikerziekte. - Nou, ik ben trots op je.
Ik ook. - Dat mag ook wel.
Proost. - Proost.
Lekker, toch? Ja. - Echt lekker.
Dus je gaat weg, en komt nooit meer terug?
Nou, zeg nooit nooit. Maar... Ja, het wordt een lange reis.
Ga je terug naar je zus?
Nee, ik...
Ze...
Ze is door iemand meegenomen, heel lang geleden.
Wat? Nee. Hoezo, 'meegenomen'?
We wisten niet wie, of...
Dat is zo ongeveer waarom ik dit nu doe.
O, Sugar.
Wat vreselijk.
Ik moet gaan. Ze wachten op me.
Ik mag niet...
Gaat 't?
Heb ik iets verkeerds gezegd?
Nee.
Wat is er?
Pak m'n handen.
Oké, nu word ik wel zenuwachtig.
Niet bang zijn.
Pak m'n handen.
Gaat het?
Ik heb 't nog nooit laten zien. Dat mag niet.
Dat is tegen de regels.
Maar ik heb geen spijt.
Ze jagen op ons.
Wie zijn 'ze'?
Die mensen waar we 't over hadden. - Wat willen ze?
Ons opruimen, zodat niemand achter ons verdrag komt.
Wees voorzichtig en kom hier. Oké?
...dat ik leef.
O, die aantrekkingskracht. Dat ik iets zie, en dat ik dan denk: die wil ik.
Voor mij is dat alles.
Ja. Dit deel vind ik vermoeiend.
Als ze opgeven. 'Vermoord me dan.' Bla bla bla.
Het hoort niet makkelijk te zijn.
Zonder leven, worsteling, tegenstrijdigheid...
...heeft 't geen zin.
Vind je niet?
...worsteling, tegenstrijdigheid...
...heeft 't geen zin.
Vind je niet?
Wat wou je met haar bespreken? - Wat er gebeurd is. Wat ze gezien heeft.
Ik weet niet of ze dat al aankan.
Ik weet 't, maar ik denk dat dit verder gaat dan we dachten.
Vraag 't hem maar. Hij is haar vader.
Ik weet niet wie ik het anders... Nou ja, ze... Ze is de enige overlevende.
Dankzij jou.
Je mag 't vragen. Wat ze zegt, is aan haar.
Ja, natuurlijk.
Mag ik bij je komen zitten? - Ja, ga zitten.
Dank je.
Ik ben John.
Ik weet wie je bent.
M'n vader zei dat je iets wou vragen.
Ja. Je hebt al zoveel doorstaan, maar... - Vraag maar.
Hij was niet alleen, hè?
Nee.
Nee, hij was daar met nog iemand anders.
Mag ik een foto laten zien?
Was het deze man?
Dat zou kunnen.
Ik weet 't niet. - Je weet 't niet zeker?
Ze schenen me in m'n ogen.
Dus ik zag nooit wie het was. Hij zei nooit iets.
Maar je weet zeker dat er nog iemand was?
Ja. - Hoe weet je dat?
Ik hoorde 'm schrijven.
Schrijven?
Hij zei nooit iets? - Geen woord.
Alleen aantekeningen?
Ik hoop dat dat helpt. Ik weet niet. - Ja, zeker.
Zeker.
Dank je wel. - Als ik verder nog iets kan doen...
Nee. Alleen...
Ik wens je een mooi leven toe.
Dag. - Dag.
...het geeft me het gevoel dat ik leef.
O, die aantrekkingskracht. Dat ik iets zie, en dat ik dan denk: die wil ik.
Voor mij...
O, die aantrekkingskracht. Dat ik iets zie...
Ik keek naar dat ding...
...en dan denk: die wil ik.
...en ik dacht: die wil ik.
Voor mij is dat alles.
Zo raar.
Vind je niet?
Niet dat.
Wees voorzichtig.
Nu weet je het. - Henry.
Zodra je ging luisteren, was 't een kwestie van tijd.
Je zat erbij en keek toe. - Observeren en alles rapporteren.
Je zat erbij en je deed niets.
Nee, ik zat erbij en leerde.
En ja, dat klinkt hard, maar hoe moeten we anders leren?
Waar ben je nu? - Zeg ik niet.
Ruby wacht bij 't trefpunt. - Je weet dat ik niet ga.
Je kunt niet blijven. - Hoezo?
Ze zoeken ons nu.
Dat hoorde ik. Maar het is het waard.
Deze wereld. De rommeligheid, de verwarring, de woede, de duisternis.
Dat is niet alles wat hier is. Er is nog veel meer.
Ik hoor hier thuis. - Dat is niet waar.
En jij ook.
Je weet dat je hier thuishoort.
Hoe bedoel je? - O, John.
Ik moet gaan. - Henry, wacht.
Er liggen rozenblaadjes.
Henry?
Henry...
Djen.
Henry. Hij heeft Djen ontvoerd.
Leeft ze nog?
Is ze hier?
Observeren en rapporteren. En zorgen dat we niet dezelfde fouten maken.
En moet je Henry zien. Gevangen in een cyclus van geweld.
En ik?
Ben ik anders?
Ik vind 't hier fijn.
Al die gevoelens. Pijn. Smaak. Aanraking. Dromen. Liefde. Haat.
Ben ik menselijker geworden?
Net als Henry?
Ik moet snel zijn. Ik moet hem vinden.
Wat doe je?
Alexandra.
Heb je geen zwemkleren?
Jawel. Alleen niet bij me.
Nou, ik zou maar niet verder gaan. Er zijn haaien.
Oké. Dank je.
Ik ga Henry Thorpe zoeken.
Hoelang het ook duurt, ik zal hem vinden.
We wisten van Pavich.
Het was Henry's idee.
Maar ik ging erin mee.
Dat deden we allemaal. Voor de missie.
Ik wist niet van Djen. - Ik weet 't.
Ik weet 't.
Sugar, gaat het?
Echt?
Je hand? Die stemmen?
Geen stemmen.
Weet je 't zeker?
Laatste kans.
Behalve Thorpe is iedereen weg.
Ik weet 't.
Het is maar een jurk.
Misschien.
Waarschijnlijk is ze al dood.
Waarschijnlijk.
Maar Henry leeft nog, en hij is hier door ons.
Nu zoekt hij mensen zoals hij. Om van te leren. Om hen dingen te leren.
En wat hier blijven betreft: daar had hij wel gelijk over. In veel opzichten wel.
Ik hou van thuis.
Ik zal 't missen.
En ik zal jou missen.
Echt.
En de rest ook. Maar...
...deze wereld...
...deze mensen...
...of 't goed is of niet, ik ben gek op ze.
Ik ben zoals zij.
Goede reis.
O, man. Eindes zijn raar.
Je weet dat 't komt.
EINDE
Maar toch heb je zo lang gelachen en gehuild, dat het einde je overvalt.
Maar vroeg of laat...
...gaat het licht aan, en doe je je jas aan...
...en moet je naar huis.
Vertaling: Lorien Franssen